z miasta na S

Trzeci Listopada

2011-11-02T23:02:00.000-07:00

Więc dzisiaj, wszystko dla Uli :)
Sis, kof!

Alki Beach

2011-06-08T01:45:00.000-07:00

Wystarczy rzucić okiem na mapę, żeby się domyślić, że w tym mieście musi być wiele plaż.
I faktycznie, jest ich sporo. Większość z nich to plaże trawiaste- takie parki nad wodą. Bardzo fajne, zielone miejsca na weekendy z dziećmi. Rowery, pikniki, place zabaw. Pokażę niedługo kilka z nich. Właściwie co tydzień moglibyśmy jeździć w nowe miejsce, tyle tu tego.
Jest też wiele plaż kamienistych, takich jak Carkeek, którą już pokazywałam.
I plaże, opisywane w przewodnikach jako "sandy", a które dla mnie, nie mają niestety nic wspólnego z piaskiem. Byliśmy na takiej niby piaszczystej plaży w niedzielę. Brzydziłam się zejść z koca:). Szary piach wymieszany z brudzącym pyłem. Dzieciaki się w tym grzebią, ale dla mnie porażka i za takie atrakcje już dziękuję.

Ale miało być o Alki Beach.
Najbardziej plażowej z plaż Seattle!
Dosyć długa, naprawdę piaszczysta, prawie prawdziwa plaża:)
Prawie, bo w moim mniemaniu prawdziwa plaża jest jeszcze szeroka. Chociaż ta i tak jest szersza od legendarnych plaż Lazurowego Wybrzeża, których sława jest dla mnie wielką zagadką...
Już sama droga dojazdowa do Alki wprowadza w klimat wakacji. Między ulicą a plażą, ciągnący się po horyzont deptak z laskami z bikini, facetami na deskorolkach, rodzinami na rowerach. Mieliśmy wrażenie, jakbyśmy przylecieli na urlop, a nie podjechali tam samochodem w piętnaście minut. Nawet ośnieżone szczyty w oddali za wodą nie popsuły tego wrażenia:)
Teraz czekamy na kolejny upalny weekend, żeby znowu poczuć atmosferę wakacji!

Na zdjęciach głównie dziewczyn, bo niektórzy podobno zapomnieli jak wyglądają;)

te trzy afro mnie rozbawiły:)

do czego tak naprawdę służy balkon? :)

Jedno zdjęcie

2011-06-03T13:03:00.000-07:00

Postanowiliśmy robić sobie co roku, 2 czerwca.
Jeśli dożyjemy-dotrwamy-dowytrzymamy, to sobie na stare lata pooglądamy jak nam z wiekiem przybywało...uroku :)))

Ach, co to był za ślub!

2011-06-01T22:00:00.000-07:00

Aż uwierzyć nie mogę, że ten rok minął tak szybko.
Pewnie każdy tak mówi w pierwszą rocznicę swojego ślubu:)

Było idealnie od początku do końca.
Tak jak chcieliśmy. Tylko my, dziewczyny, świadkowie i Kasia.
Na luzie i bez stresu.
No ok, był jeden stres na początku, kiedy na stacji metra okazało się, że nie zabraliśmy Poli pieluch na zmianę. Musiałam komicznie wyglądać, pędząc sprintem w tiulowej spódnicy przez łączkę przy metrze Kabaty. Uciekająca panna młoda. Potem ten sam pęd w drugą stronę (namyśliła się i wraca?). Wchodziliśmy do metra w pochmurne południe, wychodziliśmy trzydzieści minut później w upalny, słoneczny dzień. Wszystko jak na zamówienie. W metrze mało ludzi, pogoda piękna, lalki prawie grzeczne. Chyba tylko jeden goździk stracił w drodze główkę. No może dwa. Do tego jeszcze, udało nam się nie spóźnić! To już absolutnie wyjątkowe w naszym wydaniu. "Czekamy na gości i zaczynamy?". "Nie proszę Pani, możemy zaczynać, wszyscy już są". To był wesoły ślub. Przysięga z dziewczynami za rękę, Lila cała w motylach, my rozchachani. Chyba tylko Tomek trzymał prawdziwie ślubny fason:) No i Pani kierownik USC musiała raz przywołać do porządku Kasię, żeby później nie mieć problemów przez sfotografowane akty urodzenia:)))

To była niesamowicie udana środa!

Chyba skorzystam z okazji i podziękuję wszystkim uczestnikom zamieszania. Lili, Tomkowi i Kasi, że byli z nami tego wyjątkowego dnia. I Monice. Za kieckę!
Monika, do dzisiaj nie wiem jak nam się to udało po takiej ilości wina:) Za to pamiętam doskonale poranek po tamtym wieczorze. Spojrzałam na dół kiecki i popłakałam się ze śmiechu nad naszym "pijackim dziełem" z szesnastu metrów tiulu :)))) Przy wyrównywaniu, straciła na długości dobre kilka centymetrów...

Dziękujemy!

A! No i muszę to napisać.
Mam okropnie fajnego męża;)

kilka z wielu zdjęć, by Kasia Korza

dorzucam jedno dla Delie;)

Lopez Island-rajska wyspa i weekend inny niż wszystkie

2011-05-28T03:57:00.000-07:00

Lopez Island.
Jedna z czterech największych wysp San Juan Island, części archipelagu podzielonego między USA a Kanadę. Leży trochę na północ od Seattle. Można popłynąć promem bezpośrednio z Seattle, lub udać się 100km do uroczego miasteczka Anacortes i stamtąd promem już tylko ok. 30 minut rejsu.
Już sama podróż promem po Pacyfiku, pomiędzy niezliczonymi zielonymi wyspami i wysepkami, zaostrza apetyt na to co nas czeka po opuszczeniu promu. O samej podróży i naszych przygodach po drodze napiszę następnym razem. Ale już teraz zdradzę, że to jakby vacuum cleaner i storydż jednego dnia...
Sama wyspa, boska. Do raju brakowało tylko lepszej pogody. Nie nie, żadna egzotyka, bo to w końcu prawie Kanada:) Takie raczej zapadłe Mazury na Pacyfiku. Ok, orki i kolibry trochę psują porównanie do polskich Mazur. Ale jadąc przez wyspę widać tylko lasy, łąki, pastwiska i drewniane domki. Ogrodzenia ze sznurka, stare sprzęty rolnicze spełniające raczej rolę dekoracyjną, konie, krowy, dziwne dwukolorowe świnie, owce. Zieleń, cisza, spokój, cisza,zieleń, spokój, cisza, cisza, cisza...

Nawet wesoła ekipa 12 dorosłych i dwóch małych wariatek, nie była w stanie zakłócić tej głębokiej ciszy. Mimo, że wcale nie po ciszę tam pojechaliśmy. To był weekend urodzinowy! W wynajętym na tę okazję, pięknym, dużym domu, z prywatną trawiastą plażą i widokiem który przenosił w innym wymiar.
Niesamowite miejsce, bajeczne widoki, świetni ludzie z różnych stron świata, kupa śmiechu, dobre wspólnie przygotowywane jedzenie i wiele innych fajnych rzeczy;) Ach!

Te dwa zdjęcia są pożyczone, bo brakowało takich w moim albumie. Thanks Brian!;)

Widok na dom od strony plaży i widok na plażę od strony domu, o zachodzie słońca w piątek, czyli kiedy nas tam jeszcze nie było, bo...."vacuum i storydż".

Ale piątek, to były przede wszystkim urodziny!
Wieczór taki trochę zapoznawczy, inauguracja jacuzzi pod chmurką, hawajski grill, tort, życzenia, wzruszenia. No i szaleństwo Zoi i Poli. Nie poznawaliśmy naszych dzieci. Gwiazdy wieczoru, z tańcami na salonowych stolikach. Totalnie je poniosła atmosfera luzu i zabawy. Mężczyzn do szalonych zabaw nie brakowało:)

tort by nana, bo nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności!

gospodarze całego zamieszania, czyli jak mówi Pola, Ania i Dzoldan;)

bardzo fajny wujek:) poza zabawą światłem, tańczył, udawał że je ślimaki prosto z ogródka, uczył się pilnie od Zojki polskich słówek, rysował na dywanie itp

Ania, mama wie że pijesz alkohol?!

między jacuzzi a lodówką...

dobrze, że nie widać komu Darren daje te międzynarodowe znaki :)

A od rana, gastrofaza i kolejka do paśnika:) Zapisałam się na wykonanie sobotniego śniadania. 60 naleśników, twarożek cytrynowy, ciepła masa czekoladowa, banany, prażone jabłka, miód, konfitura, kwaśna śmietana, syrop klonowy i z agawy- gdybyście nie mieli kiedyś pomysłu na szybkie śniadanie dla kilkunastu osób, to polecam! Pod warunkiem, że jesteście skłonni wstać 2 godziny przed wszystkimi:))))
Ale jaka przyjemność potem patrzeć na oblizujących palce:)

Jubilat, już od rana grzał nowostare kości.

W sobotnich planach było zwiedzanie wyspy. Nawet nie bardzo wiedziałam gdzie jedziemy. Zatrzymaliśmy się na małym parkingu przy lesie. Coś mi się obiło o uszy, że idziemy podglądać foki. Zielony las i foki...coś mi nie grało. Wąską ścieżką, gęsiego, szliśmy przez gęste krzaki i wysokie drzewa. Po kilkunastu minutach zobaczyliśmy prześwit , za chwilę wysoką skarpę, a ze skarpy widok na morze, skały i sąsiednią wyspę. No i faktycznie. Na tych skałach, wylegiwały się foki. W oddali na morzu widać było kilka małych statków wycieczkowych.. Ale to nie foki były główną atrakcją tego miejsca. Uzbrojeni w cierpliwość, staliśmy na brzegu urwiska i wpatrywaliśmy się w wodę. Grzbiet pierwszej orki powitaliśmy chóralnym okrzykiem. A potem to był już festiwal grzbietów i okrzyków. Nie były to, rzecz jasna, tresowane orki, więc nie doczekaliśmy się filmowych wyskoków z wody i popisów z piłką. Ale patrzenie na orki w okolicznościach przyrody sprawiało, że sam widok grzbietów robił wrażenie i hipnotyzował.

Mamo, zobacz jaki skalniaczek:)

Następnym punktem programu była agatowa plaża. Pośród szaraków, wypolerowane przez wodę agaty.

Niby nic. Tylko kamienista plaża. Kiepska pogoda, kamienie i szara woda... Ale to miejsce zamieniło wszystkich w małe dzieci:) Rzucanie kamieniami do wody! Czy może być coś zabawniejszego? Nieeeeeee... Nie ma lepszej zabawy:) Na początek, puszczanie kaczek. Po kaczkach zabawa dnia, czyli 30 minut trafiania małymi kamieniami w jeden duży. Oczywiście w powietrzu. Trwałoby to chyba do wieczora, gdyby Jubilatowi w pewnym momencie nie zaczęła odpadać ręka, bo to on rzucał tym największym:) Ale co tam! Przecież można też celować do czegoś w wodzie. O, spróchniały konar. Bach do wody i kto trafi w niego kamieniem. Konarowi się w końcu znudziło i odpłynął. Że tez wcześniej nie wpadli na najprostszy pomysł...konkurs kto dalej rzuci kamieniem! Fun na kolejne 10 minut :)

Wracając wstąpiliśmy do przydrożnego "marketu". Poza sklepem spożywczym i stacją benzynową, spełniał też funkcje punktu informacyjnego. Przy drzwiach wisiała tablica w dziesiątkami ogłoszeń, zawiadomień, plakatów. W środku, poza tradycyjnym amerykańskim syfem, były też produkty lokalne, takie jak wino, kawa, lody. Lody bardzo smaczne:)

17.00. Beer o'clock!

Po powrocie do domu, czekała na nas w ogrodzie...

i tak się zaczął mój wieczór zoologiczny:)
Gdyż później, spędziłam godzinę w bezruchu na tarasie, starając się uchwycić aparatem kolibry.
Było ich całe mnóstwo. Na tarasie domu wisiały cztery karmniki dla kolibrów. Rzecz dosyć popularna w tej części USA. I kolibry i karmniki. W karmnikach woda z cukrem w odpowiednich proporcjach. Cały dzień można było patrzec na te maleńkie ptaszki. Niestety, ani umiejętności, ani sprzęt odpowiedni, więc zdjęcia kolibrów są jakie są...

Mam niezliczoną ilość zdjęć tych kolibrów.
Były magiczne. Szczególnie w połączeniu z ciszą i tym widokiem.

Wieczorna impreza rozpoczęła się ogromną ilością pysznego spaghetti!

Nikomu nie chciało się wracać. Sprzątaliśmy rano dom i każdy mruczał pod nosem, że wrócimy za rok.
Bo wrócimy. Jesteśmy umówieni:)

przekąska przed drogą...

ostatnie spojrzenie na plażę...

Ania, Jordan, dziękujemy!

W przyszłym roku, dotrzemy jako pierwsi:D

Laurka dla Taty

2011-05-27T12:28:00.000-07:00

Tato, dzisiaj są Twoje 65 urodziny.
Bardzo często mi się śnisz, od kiedy tu przyjechaliśmy.
Pewnie się zastanawiasz co ja tutaj robię.
W sumie, to sama nie wiem.
Umówmy się, że "zwiedzam" :)
Przyniosłam Ci na urodziny magnolie.
Trochę starsze od Ciebie, bo kwietniowe.
Ich też już nie ma...

Laurka dla Mamy

2011-05-26T12:02:00.000-07:00

Mamo, poleciałam z rana po kwiatki dla Ciebie.

Z aparatem.

Miałam je upatrzone od paru dni.

Na szczęście, nikt mi ich nie wykupił z parkanu.

To dla Ciebie, w Twoje Święto.

Mamusiu, moja Ty najlepsza na świecie!

Kocham i tęsknię...

Agatka

pół roku

2011-05-22T22:18:00.000-07:00

Sześć miesięcy temu wylecieliśmy z Warszawy.

Sześć miesięcy temu wylądowaliśmy w mieście na S.

Miało być jakieś podsumowanie. Ale nie będzie.

Lila, dzięki za zdjęcia:)

Dick's

2011-04-27T01:47:00.001-07:00

Pamiętacie amerykańskie filmy o nastolatkach w latach 50 i 60?
Kabriolet wykradziony na randkę z garażu ojca, kino samochodowe, wyścigi za miastem, tylna skórzana kanapa, laski w rozkloszowanych sukienkach w grochy, brylantyna i musicboxy w barach. A pamiętacie te przybytki, przy których się zatrzymywali żeby kupić shake'a?
Codziennie kiedy przejeżdżam koło Dics'a, słyszę w głowie tę piosenkę

Dick's, to powstała w 1954 roku restauracja fast-food serwująca hamburgery, frytki, shake'i, lody i coca-colę. Najstarszy fast-food z istniejących w Seattle. Dzisiaj jest to 5 lokalizacji, a ten "nasz" to pierwszy z Dicksów. Podobno receptury są niemalże identyczne jak w latach '50 ;) Mają śmiesznie niskie ceny i jak na tego typu żarcie całkiem całkiem... Chyba tylko rano nie ma tam kolejek i rzędu samochodów. W weekendy, Dick's jest oblegany. Parking i okoliczne krawężniki zastawione, a obsługa uwija się z godną podziwu prędkością. Atmosfera miejsca jest taka, że aż grzech czasami nie zajechać! Deluxe dla Marcina, waniliowy shake dla mnie i frytki hand-cut dla dziewczyn. Jemy w samochodzie i obserwujemy innych klientów. To jest clou programu:)
Lubimy takie kultowe miejsca tego miasta!

Sobota nad Oceanem, czyli Carkeek Park

2011-04-25T13:32:00.000-07:00

Czy ja już pisałam, że mieszkamy w pięknym miejscu? ;)

Pewnie jeszcze długo nie przestanie mnie zadziwiać to połączenie miasta i przyrody przez duże "P".

W wielkanocną sobotę miał być spacer, ale tuż przed wyjściem zmieniamy plany i w kilkanaście minut później lądujemy na plaży.

Z dość ruchliwej ulicy, tuż przy przedszkolu dziewczyn, zjeżdżamy w stronę zatoki Puget Sound. I nagle, w minutę, znajdujemy się w dżungli! Gęsty las, olbrzymie drzewa, fluorescencyjna zieleń mchu na pniach i serpentyna w dół. Yuhhhu!!! Leśny parking, kilkadziesiąt metrów spacerem i jesteśmy na olbrzymiej polanie. To pierwszy naprawdę ciepły dzień. 19 stopni i mocne słońce. Zabawne są te miniaturowe grille rozstawione przy każdym kocu:) Wrócimy tu później, bo dziewczyny już piszczą na widok placu zabaw. Przechodzimy mostkiem nad torami i bierzemy głęboki oddech. Pachnie morzem...

To była bardzo fajna sobota:)

Happy Easter!

2011-04-23T21:54:00.000-07:00

Słonecznych i wesołych!

Warsztaty pisankowe

2011-04-20T23:21:00.000-07:00

Nawet na Kamczatce bym te jajca wymalowała!:)

Nie ma pisanek malowanych woskiem- nie ma świąt, koniec kropka.

Nie powiem, że było łatwo ze zgromadzeniem sprzętu, ale udało się jakoś. Najwięcej sklepów zaliczyłam w poszukiwaniu płytki na palnik. Na drugim miejscu szpilki z grubymi łebkami i tu niestety sukces połowiczny, bo łebki były tylko plastikowe, a nie szklane. O barwnikach to już nawet nie mówię, bo to kompletnie nie to. Ale jak widać na zdjęciu powyżej, jaja malowane woskiem są!

Pierwszą moją pisankę woskową zrobiłam mając sześć lat. Była granatowa w kolorowe kropki. Mamo, pamiętasz ją?:) Nic dziwnego, że zapach wosku, a dokładnie stopionej stearyny, to dla mnie zapach Wielkanocy. Nawet w Maroku przez parę lat kombinowałyśmy te pisanki. Tam, miały one wyłącznie odcienie fioletu, bo jedyną farbką był ołówek kopiowy. Dosyć długo nasz jajka miały wzory tradycyjne, takie jak ta fioletowa na dole, po środku. Przełomem we wzornictwie było pokazanie woskowej techniki cioci Irence (to ta od lampek mandarynkowych). Tchnęła nowe życie w nasze nudnawe już jajca i z rozmachem godnym jej temperamentu zapoczątkowała mazy, czyli takie czupiury jak na ostatnim dzisiejszym jajku. Potem, z roku na rok przybywało nam wzorków i pomysłów. Moim ostatnim odkryciem jest malowanie białego jajka woskiem o różnych odcieniach brązu, czyli różnym stopniu przypalenia. Daje to taki efekt jak np ta biała w górnym rzędzie...hmmm...chyba jej jutro domaluję coś czarnym już woskiem. Po irenkowych czupiurach, kolejną rewolucję wprowadziła pare lat temu moja siostra, która odkryła że woskiem pszczelim maluje się o niebo lepiej niż stearyną. Oj tak, zupełnie inna jakość kreski:)
Bardzo miło wspominam zeszłoroczne malowanie jajek, do spółki z ulubionym sąsiadem. Bardzo dobrze nam szło na początku, a potem kreseczki coraz krótsze i krzywsze, a kolory jakieś mało przemyślane...poszła butelka Tokaja, oj dobry był:)

To tyle wspomnień, a teraz technologia, którą tu komuś parę dni temu obiecałam.

Uprzedzam, że opis prostuje zwoje, ale w praktyce jest to naprawdę nieskomplikowane.

Chciałam dla ułatwienia dodać zdjęcia, ale instrukcja obrazkowa jest niepełna, bo malując jajko, zabrakło mi dwóch rąk do trzymania aparatu, sorry:)

Średnią pokrywkę od słoika stawiamy na metalowej płytce na najmniejszym ogniu, żeby wytopić z niej gumę, która jest w środku. Nie ma wybacz, musi śmierdzieć. Jak sie stopi, sczernieje i zabija smrodem palonej opony, zdejmujemy (np widelcem)i wywalamy.
Na gotowej pokrywce roztapiamy kawałki stearyny z białej świeczki, albo lepiej, wosk pszczeli.

Wosk dłużej trzyma temperaturę, dzięki czemu kreska jest dłuższa, wyraźniejsza i ma się moment dłużej na jej położenie, więc jest staranniejsza. W wosk można się zaopatrzyć u znajomego pszczelarza, lub kupić w sklepie zielarskim świecę z naturalnego wosku (ja kupiłam dzisiaj świecę, bo jeszcze się z żadnym okolicznym pszczelarzem nie zaprzyjaźniłam)

W kredkę/ołówek wbijamy szpilkę ze szklaną dużą główką. Plastikowe łebki topią się w wosku.

Można malować tez metalowym łebkiem, ale kreska jest wtedy cieniutka i mniej efektowna.
Jaja muszą być: surowe, czyste, ciepłe (na jajkach z lodówki wosk się nie trzyma)
Rozrabiamy w szerokich szklankach/słoikach farbki do jaj. Pół szklanki ciepłej wody na jedną-dwie saszetki farbki + łyżka octu.
Wosk musi parować, a końcówka igły być dobrze nagrzana w wosku.
Maczamy szpilkę raz i szybko robimy jedną kreskę/kropkę/ czy co tam sobie wymyśliliśmy. Maczamy znowu i kolejna kreska. I tak pyk-kreska, pyk-kreska, pyk-kreska...
Im cieplejszy wosk i lepiej rozgrzana szpilka, tym dłuższe linie możemy zrobić.

Przed rozpoczęciem, obmyślamy jak ma nasza pisanka wyglądać.
Weźmy np tę moją fioletową w pomarańczowo-białe wzorki.

Najpierw namalowałam połowę rysunku na białym jajku.

Potem włożyłam jajo do pomarańczowej farbki.

Po zafarbowaniu i wysuszeniu domalowałam resztę wzoru.

Na koniec włożyłam do fioletowej i wyszło co wyszło, czyli fioletowa z biało-brudnym obrazkiem. Wosk ciemnieje z czasem i nie widać kolorów pod nim.

oto etapy powstawania tegoż jaja:

Żeby wydobyć spod ciemnego wosku pomarańczowe kreski, trzeba ten wosk zmazać.

Pisankę przykładamy na moment do płomienia z palnika i szybko zmazujemy wosk papierowym ręcznikiem, fragment po fragmencie, przykładając do ognia co chwila. Trwa parę minut, ale lepsze to niż zdrapywanie pazurem. Poza tym rozcierany na jajku wosk utrwala nam farbki.

Na koniec nadajemy pisance błysk kroplą oliwy.

Pozostaje nam już tylko wydmuchanie jajka, czyli festiwal najgłupszych min w roku.

Marcin próbował mi dzisiaj robić zdjęcie w tych kompromitujących okolicznościach...mam nadzieję, że nikt tego nie obejrzy:)

Molly Moon's

2011-04-17T00:38:00.000-07:00

Jedno z "naszych" miejsc, parę minut od domu.

Nieduża, lokalna lodziarnia, założona trzy lata temu przez Molly Moon, córkę pary hipisów, pasjonatkę lodów od wczesnej młodości. Jej pies Parker jest twarzą firmy. Może raczej mordą:)

Wszystko jest tu wyjątkowe.

Lody są wyrabiane na miejscu, na zapleczu lokalu, do którego drzwi są zawsze otwarte i można podejrzeć jak powstają. Jak na Seattle przystało, składniki są głównie organiczne i wyłącznie lokalne. Mleko pochodzi od szczęśliwych krów niekarmionych hormonem wzrostu, a dodatki zależą od pory roku.

Jest kilka smaków podstawowych, dostępnych przez cały rok, jak vanilla bean, theo chocolate, ginger, maple walnuts i parę innych. Poza klasykami, mają tu też lody o smaku earl gray (pyszne!), honey lavender na który się czaję, cardamon, rosemary meyer lemon...oj dużo tego. Podobno bestsellerem jest smak salted caramel- bardzo słony i bardzo karmelowy! Za każdym razem pytamy czy naprawdę bardzo słony, za każdym razem dziewczyna mówi z uśmiechem "oh yes!" i za każdym razem odkładamy spróbowanie go na następny raz. Ale następnym razem, to już na pewno:)

Oczywiście nie byłaby to nasza lodziarnia, gdyby nie serwowali sorbetów. Codziennie są do wyboru dwa smaki tego vegan-specjału. Do tej pory trafiliśmy tylko na hibiscus, chocolate raspberry i coconut kiss. Dziewczyny uwielbiają hibiscus i twardo twierdzą, że to są lody malinowe! Niech im będzie. Czekamy na nowe wiosenne smaki.

Co jest też fajne, to to, że sami robią na miejscu wafle. W przerwach pomiędzy kolejnymi klientami, dziewczyna wlewa ciasto do waflownicy, wyjmuje wafle i nawija na specjalne stożki. Pachnie tymi waflami aż na ulicy. Najlepsze jakie jedliśmy.

A teraz zdjęcia z wczorajszego wypadu. W tonacji blue, jak logo:)

a teraz wnuczki dla Babci Wandzi :)

wielkanocny falstart

2011-04-13T12:31:00.000-07:00

Pojechałam dzisiaj, pełna nadziei, do polskiego sklepu.
Nadzieja dotyczyła farbek do jaj i nasion rzeżuchy.
Jeszcze nigdy się tam tak nie rozczarowałam. Ani jednego, ani drugiego! Nawet żur w butelce mnie nie pocieszył. I jeszcze panie ekspedientki, Polki 50+, wypytywały co to jest ta rzeżucha, co się z nią robi i po co. Pfff...
Przecież ja muszę zrobić woskowe pisanki! Bez nich nie ruszą Święta! Z rozrzewnieniem oglądam zdjęcia zeszłorocznych i jeszcze wcześniejszych.

Zapach wosku roztopionego na pokrywce od słoika, to przecież zapach naszej Wielkanocy.
No nic, najwyżej spalę wosk i zrobię ciemne rysunki na jasnych jajkach. Jakoś dam radę.
Kupiłam nawet tutejszy barwnik spożywczy, na próbę, ale czuję, że jestem bez szans. Mam jeszcze resztki nadziei związane z sobotnim kiermaszem wielkanocnym, organizowanym przez Dom Polski. Wreszcie tam zawitamy. Jak nie spotkamy rzeżuchy i farbek, to może chociaż kogoś z kim będzie można, po polsku, ponarzekać na ich brak :)

goście z Oregonu, czyli niedziela inna niż wszystkie

2011-04-11T13:43:00.000-07:00

Niedziela idealna!
Przefajni ludzie, rozmowy przy winie, dużo śmiechu, oglądanie zdjęć, wspominanie Warszawy.
Moglibyśmy wcale nie kończyć tego spotkania:)
Wieczorem, kiedy byliśmy już sami, Marcin stwierdził : to był chyba nasz najfajniejszy dzień tutaj.
I ja się z nim zgadzam!
Ania, Jordan, dziękujemy za to popołudnie!
Ulek, dziękujemy za Anię i Jordana :))))

Mamo, czy ten pan od tańca na podłodze jeszcze do nas przyjedzie?

z wizytą u Cobaina

2011-04-01T02:32:00.000-07:00

Długo się wybierałam, ale wczoraj mnie Maggie zmobilizowała:)
Żeby mieć więcej przyjemności z szukania, umyślnie nie obejrzałam żadnych zdjęć w necie. Co tam, znajdę przecież. Odstawiłam dziewczyny do przedszkola i uzbrojona w aparat oraz smsa od Marcina z adresem, wyruszyłam na polowanie. Już w połowie drogi zapomniałam gdzie i po co jadę. To miasto jest tak piękne, że dosłownie zatyka. Im bliżej celu, tym zatykało bardziej. Otworzyłam sobie okno i próbowałam robić zdjęcia w czasie jazdy, ale ciągle ktoś mi siedział na ogonie i nawet zwolnić nie mogłam. A pardon, udało mi się zrobić jedno.

Docieram na miejsce i już widzę, że będę miała problem, bo GPS daje jakieś niewyraźne wskazówki. Ale co tam, wysiądę i znajdę. Jakoś mi się wierzyć nie chce, żeby Kurt Cobain mieszkał w którymś z tych domów. Dom był sprzedany za 3 miliony $, to wiem. Takie sajdingi w tej cenie? Chyba jakiś nawiedzony fan z Japonii... Obchodzę w koło te domy i mam coraz większe wątpliwości. Przypomina mi się nagle zdjęcie ogrodzenia domu Cobaina, które gdzieś mi kiedyś mignęło. Dzwonię do Marcina. To na pewno dobry adres? A może to nie Lake Washington, tylko Lake Washington East? Bo takie pytania zadał mi wcześniej GPS. Marcin szpera. Tak! Lake Washington East! Uff, co za ulga, że on tu jednak nie mieszkał... Zobaczcie jakie miałby najbliższe sąsiedztwo! Z tej platformy na drzewie, mogliby paparazzi zdjęcia robić:)

Jadę na Lake Washington East. No tak, to już zupełnie inna bajka. Takiej bajki jeszcze tutaj nie oglądałam. Przepiękna okolica. Ulica wzdłuż jeziora. Od strony wody, wille nad samym brzegiem. Na skarpie, po drugiej stronie drogi, domy z widokiem na jezioro z góry. GPS mówi, że jestem. Parkuję kawałek dalej. Czuję rosnące emocje:) Adres to 171. Jest 179, potem jeden dom bez numeru i skwerek z dwiema ławkami. Następna posesja ma już dużo wyższy numer. Wracam na skwerek. Już przeczuwam o co chodzi, bo widzę z daleka, że te ławki są całe pomazane. Jasne. Jestem w Viretta Park, który powinien być tuż przy tym domu. Czyli to ten bez numeru. Ławki robią za miejsce kultu. Ciekawe ilu fanów na nich siedziało...

Zza drzew widzę fragment domu. Nie wygląda na dom gwiazdy grunge'u. Styl raczej podstarzałej gwiazdy rocka. Ale i tak mam ciary. Chociaż nadal nie mam pewności czy to ten dom. Wracam na ulicę, żeby zobaczyć, czy na pewno nie ma tabliczki przy bramie. Nie ma. Ale mam inny dowód. Plastikowe śmietniki przed posesją. Robiliście kiedyś zdjęcia kontenerom na śmieci? Musiałam wyglądać żałośnie klęcząc przed tym śmietnikiem. Ale ojtam:)

Od 1997 roku, dom już nie należy do Courtney Love i jej córki. Został sprzedany nieznanej osobie. Wyobrażacie sobie mieszkać w takim domu? Ja nie! To najbardziej zakamuflowany dom w okolicy. Mur, skarpa, gęste zarośla, wysokie drzewa. W połączeniu ze swoją historią robi wrażenie nawiedzonego:) To jest ponad stuletni dom. Widać to.

Jeszcze parę zdjęć z najbliższej okolicy.

big girl

2011-03-27T23:05:00.000-07:00

Pola skończyła wczoraj trzy lata.
Aż trzy lata, bo przecież dopiero co się urodziła.
Tylko trzy lata, bo przecież to niemożliwe, żeby kiedyś jej nie było.
Co roku, 26 marca, myślę o czym innym.
Wczoraj myślałam o tym śniegu, który sypał za oknem kiedy czekałam, aż zaskoczeni zimą lekarze dojadą do szpitala. Nie taki był plan. Przecież miała urodzić się na wiosnę. Słoneczną wiosnę! Dzień wcześniej, przed naszym stawieniem się w szpitalu, słońce grzało bardzo mocno. Szukając miejsca na ostatnią wyżerkę przed porodem i dietą, zdjęliśmy kurtki i spacerowaliśmy Chmielną ciesząc się pogodą.
A w nocy, nieoczekiwanie spadł śnieg. Leżałam na szpitalnym łóżku i co chwilę zerkałam, a to na kapiącą kroplówkę, a to na ten sypiący za oknem śnieg. I myślałam sobie, że ma dziewczyna poczucie humoru. Wszystko pięknie według planu, a potem na ostatniej prostej taki psikus.
I tak jej zostało.
Mały chochlik.
Przesłodki i przediabelny równocześnie.

A wczoraj w nocy, w Warszawie, też spadł nieoczekiwany śnieg:)

Nad tortem siedziałam do trzeciej w nocy.
Nie padła z wrażenia.
"o, świnka Peppa"
Fajnie, że przynajmniej zauważyła.

Pierwszy raz

2011-03-03T19:16:00.000-08:00

To moje pierwsze domowe pączki.
Niespodziewanie pyszne!
Najlepsze domowe jakie jadłam.
Sorry mama:)

I pierwsze pączki dziewczyn.
Czekały na nie parę lat:)
Ale było warto. Smakowały bardzo.

I juz nie wiem ile zjadłam!
parę poszło przy smażeniu.
trzeba było próbować czy już dobre.
trzy partie były, z każdej musieliśmy spróbować, czy oby nie za mdłe:)
potem musielismy spróbować czy odpowiednio dużo nadzienia wstrzykuję.
no i czy z lukrem też są dobre.
potem jak smakują gotowe, z patery.
a po rosole było juz oficjalne pożeranie we czwórkę.

Na pewno powtórzymy wcześniej niż za rok.
mniam:)

eat poonch'key !

2011-03-02T23:20:00.000-08:00

Lokalny Metropolitan Market.
Pamiętali o mnie:)
A tak wygląda lokalny poonch_ek

niestety.
tylko wygląda jak pączek...

prosto, lecz niełatwo być kretynką

2011-02-28T23:36:00.000-08:00

Bardzo prosto.
Wystarczy musieć komunikować, w języku którego się nie zna.
I niełatwo. Ja od trzech miesięcy nie umiem się przyzwyczaić do tej roli.
Jestem kretynką dzień w dzień.
Jechałam tu ze świadomością, że ludzi nieznających naszego języka, a którzy jednak próbują i tworzą nową gramatykę, słownictwo, składnię, odbieramy jako mniej inteligentnych. Oj tak. Widzę to na twarzach moich codziennych interlokutorów...
Sytuacje sklepowe opanowałam. Niedługo będę mistrzem niekończących się wymian o charakterze uprzejmościowym. Czasem jeszcze jakiś kasjer zaskoczy mnie nieznanym pytaniem, ale zazwyczaj "no, thank you" załatwia sprawę.
Bardzo nie lubię być kretynką w przedszkolu u dziewczyn. A jestem nią, od poniedziałku do piątku. Czasami Miss Katie mogłaby mi darować te dodatkowe pytania. Szczególnie te o Marcina. O nim ma zdecydowanie lepsze zdanie! Pewnie dlatego tak często wypytuje mnie o jego zdrowie, pracę tiu tiu tiu:)
A ja wtedy y e a yyyyyy. A mąż taki inteligentny....i dzieci takie rezolutne....
Pamiętam noc po drugim dniu dziewczyn w przedszkolu. Spałam może godzinę. Przez resztę nocy, trenowałam wyjaśnianie Miss Katie zachowania Zoi, które ją zbulwersowało. A żeby jej to wytłumaczyć, musiałam zahaczyć o kilka wątków, bez których wyjaśnienie byłoby niepełne. Rano już nic nie pamiętałam i od nowa układałam w głowie zdania, przez całą drogę do przedszkola. A sprawa była poważna i bardzo mi zależało, żeby Miss Katie zrozumiała w czym rzecz. Zrozumiała. Że matka Zoi coś ściemnia, żeby niewychowane dziecko wybielić. No niesłychanie mi się to udało!
Po kilkunastu drobnych byciach kretynką, zawsze przychodzi takie, które zakopie mnie w głębokim dole. Tak też było z uaktywnianiem kart bankowych przez telefon. Marcin zadzwonił i na wstępie wyjaśnił, że english żony jest mocno basic i mogę mieć problem ze zrozumieniem pytań oraz odpowiedzią. Niestety, on nie mógł w tym uczestniczyć. A kiedy próbował, dziewczyna zniecierpliwiona prawie krzyczała "nie mogę słyszeć nikogo w tle!". Bardzo się skupiałam, bardzo się starałam, nawet strzelałam odpowiedziami, zadawałam pytania dodatkowe, żeby np. zrozumieć kim jest tajemniczy manager, o którego pytała po raz dwunasty! Nie udało się. Dziewczyna w końcu poprosiła do telefonu Marcina. Ale zanim zrozumiałam, że chce rozmawiać z Marcinem, to na jej prośbę strzeliłam jeszcze parę razy jakąś odpowiedzią od czapy. Przeliterowywałam swoje nazwisko, sczytywałam numery z karty... a ona chciała już tylko porozmawiać z Marcinem. No strasznie niecierpliwa była. Powiedziała tylko, żeby zadzwonić w tygodniu i wtedy będę mogła załatwić to po francusku. Po tej porażce, łzy jak grochy kapały mi do sobotniej zupy i cały weekend miałam spaprany. Odbiłam sobie dwa dni później. Byście usłyszeli dukanie tego człowieka po francusku! No kretyn jakiś! :)))))))
Moje lepsze samopoczucie trwało krótko, bo tego samego dnia musiałam się stawić z samochodem w serwisie. Oszczędzę Wam szczegółów. Ale bycie kretynką w oczach młodzieńca, w kombinezonie upapranym smarem samochodowym, nie jest najprzyjemniejszą rzeczą jaka mnie tu spotkała. Zwłaszcza kiedy patrzył na mnie wielkimi oczami, przy mojej czwartej próbie przeliterowania poprawnie własnego nazwiska...taka już byłam zestresowana byciem kretynką.

Ale nie poddaję się.
Jutro mnie czeka wizyta u okulisty...

Dla polepszenia samopoczucia, kupiłam sobie dzisiaj książkę w tym niewdzięcznym języku. Z Francją i kuchnią w tle, żeby się nad nią nie zapłakać na śmierć.

Urodziny prawie okrągłe

2011-02-23T22:33:00.000-08:00

Częstujcie się!
Bo więcej imienin, ani urodzin, w tym roku mieć nie będę:)
Dziękuję wszystkim za życzenia, za telefony, za wzruszenia.
Ula, Delie, to był piękny prezent! I jeden i drugi :) Większej przyjemności nie mogłyście mi dzisiaj sprawić.

jak dobrze mieć Was wszystkich.
buzi:)

imieninowa konspiracja

2011-02-05T13:12:00.000-08:00

"Śpij sobie jeszcze, śpij. Ja im dam śniadanie."

Hmmm...gdybym zapomniała, że mam dzisiaj imieniny, to na pewno już by mi się przypomniało!:)

Posłusznie zasnęłam. Musiałam spać aż do 11.00. Szmery, szepty, uciszanie, "pola zaraz wygada", "nie idź na górę"...

Uwielbiam niespodzianki.

była jeszcze brioszka, ale zjadłam przed zdjęciami.

A Zoja zrobiła nam pamiątkowe zdjęcie swoim aparatem. Wyglądamy jakoś podejrzanie. Jak z kroniki kryminalnej:)

Teraz znikam w kuchni, żeby się zrewanżować za te słodkości o poranku.

Diva Espresso

2011-02-04T13:57:00.000-08:00

Czyli mój ulubiony kofiszop, tuż przy przedszkolu dziewczyn.
Myśl o ich Grande Latte pomaga mi rano zwlec się z łóżka.
Uwielbiam ten moment, kiedy wychodzę z przedszkola i już widzę ich szyld.
Zdecydowanie wygrywają w moim rankingu latte w Seattle.
A poza tym, jest tam niesamowita atmosfera dzięki obsłudze, meblom, książkom.
Dzisiaj zabrałam tam pierwszy raz Marcina. Miejsce urzekło i jego.
I długo się śmialiśmy z kartki wywieszonej przy barze
"Dzieciom pozostawionym bez opieki serwujemy espresso i dajemy w prezencie szczeniaczka"

Samotność w Seattle

2011-02-01T11:04:00.000-08:00

Marcin poleciał do Bogoty, na trzy dni.
"zostałam sama" znaczy tu zupełnie co innego niż w Polsce. Bo ja tu jestem naprawdę sama. Jakby coś się działo, to mogę sobie zadzwonić do Polski, albo do Kolumbii. Zwyczajnie się boję.
Zawiozłam dziewczyny do przedszkola, wróciłam do domu i już mam tysiącdwieściepiętnaście pomysłów na to, co by się mogło wydarzyć.
Brrrr....
Taka stara, a taka głupia.

The Children's Museum

2011-01-30T22:31:00.000-08:00

Jedno z tych miejsc, które dzieci wspominają bardzo długo. Średnio raz dziennie, któraś pyta, czy jeszcze kiedyś tam wrócimy. Wrócimy na pewno. Chociaż dorośli nudzą się tam okrutnie:) No chyba, że któreś z dzieci postanowi się zgubić na pięć minut, to wtedy rodzicom skacze adrenalina. Pola miała tę fantazję.

Ach, czego tam nie bylo!

Warsztaty lepienia z gliny. Najfajniej było później myć ręce w wysokiej umywalce, stojąc na drabince.

W tym samym Studio of Imagination, można było poczuć się jak prawdziwy artysta. Nie wiem ile czasu Pola spędzila na tym stołku. Dużo.

Zabawa w market była przednia! Nawet ja się dałam wciągnąć. Ale ze mnie piekarzowa. A jaka z Zoi kasjerka! Popatrzcie na tę kolejkę do niej:)

Chwila na banana, bo zbliżamy się do Afryki.

Murzyńska wioska. Fryzjer był odlotowy. Jaki wybór fryzur! Zakład krawiecki też fajny. Jednak najlepsza zabawa jest zawsze tam gdzie instrumenty. A Pola długo stała w tej afrykańskiej izbie i przyglądała się starym butom.

Japonia. Candy Shop, Sushi Bar, automaty. Kto by się nie pobawił.

No i hit dnia. Miasteczko Clifforda. Najlepszą zabawą było roznoszenie poczty po całej Ptasiej Wyspie. Ja w wieku Zojki też chciałam być listonoszem:) To miejsce wspominają najczęściej.

Szukamy więcej takich miejsc, czekając na ciepłą wiosnę...

Strach się bać

2011-01-30T20:52:00.000-08:00

Niedzielny wieczór z puzzlami. Siedzimy wszyscy na podłodze u dziewczyn w pokoju i układamy.
Miło jest. Nagle, Zoja wstaje i z szerokim uśmiechem oraz wytrzeszczonymi oczami, zaczyna nam opisywać naszą najbliższą przyszłość:
Pogrobię was! Pogrobię i zakopię w ziemi. A potem wezmę wielki nóż, wykopię w ziemi tunel i zrobię sobie z wami piknik! To będzie taki podziemny piknik. Mniam mniam.Tak, podziemny piknik!
Wybucha diabelskim śmiechem, po czym wraca do układania puzzli z Puchatkiem.

no trochę nam straszno...

Nowy Storydż

2011-01-29T22:33:00.000-08:00

Nie każdy mój zaplanowany zakup kończy się taką klapą jak historia z odkurzaczem:)

Nie lubię mebli z określonym, konkretnym przeznaczeniem. Owszem, spać lubię na łóżku i jeść przy stole. Ale stolik pod telewizor, szafka łazienkowa, półka na CD czy stolik kawowy, to rzeczy które omijam szerokim łukiem. Podobny stosunek mam do szafki na buty. Co prawda, mięliśmy już wybrany ten specjalistyczny mebel. Ale ile razy byliśmy w Ikea, tyle razy o nim "zapominałam". Jednak bardzo nam brakowało tego czegoś co uporządkowałoby nam przestrzeń przy wejściu do domu. Zresztą zaczynał mnie już drażnić rząd kaloszy w livingu. Przy jednej ze stu pięćdziesięciu wizyt w Ikea, zobaczyłam mebel, który byłam skłonna postawić w korytarzu. Po przemyśleniu i przedyskutowaniu, okazało się, że będzie idealny. Mało tego, był akurat przeceniony o 40 procent!:) Musieliśmy jednak zmierzyć korytarz, żeby mieć pewność że się zmieści. Nie kupiliśmy więc tego storydżu od razu. Pojechałam po niego sama, pewnego poniedziałkowego wieczoru...

Wpadam do Ikei 30 minut przed zamknięciem. Poza storydżem mam jeszcze parę drobiazgów na liście. Zdążę. Muszę tylko sprawdzić czy mój przeceniony mebel jest jeszcze dostępny i pod jakim numerem leży w magazynie. Po drodze wrzucam do żółtej torby koce i poduszki do przedszkola, jakieś gary i inne pierdoły. Ale cały czas w nerwach, czy mój storydż-idealny-w-to-miejsce jeszcze stoi. Jest! Trallala! Na wystawce stoją nawet dwa. Mam numerki! alejka 50, półka 25... "informujemy klientów, że IKEA jest dzisiaj czynna do 21.00. Prosimy o dokonywanie ostatnich wyborów. za 10 minut zamykamy sklep". Proszę pana, ja mojego wyboru dokonałam tydzień temu i już zaraz będę przy kasie. Biegnę z żółtą torbą po wózek na większe paczki. 46, 48, jest 50. Lecę na koniec alejki pod numer 25. Jest 25, ale półka pusta! Nożeszto! Trudno no. Jakoś przeżyję. W połowie alejki mijam parę. Słyszę, że też szukają półki 25. Chcę ich przygotować na przykry widok pustej półki i uprzedzam że tam no more tego storydżu. Im też smutno. Za chwilę będzie smutno jeszcze jednym. Ale żadne z nas tak łatwo nie odpuszcza. Pierwsza zaczepiam wysokiego przystojnego kawowego i pytam o mój storydż. No tu obok, półka 25. Informuję go, że no more. Zaprasza mnie do komputera i zaczyna klikać. W tym czasie, dwie pary poszukujące podchodzą do sąsiednich komputerów ze swoimi doradcami. Mój pierwszy widzi w systemie, że no more i chyba już nie będzie. Tamci też już wiedzą i odchodzą. Ale nie nie nie, ja się tak łatwo nie dam. A czy nie mogę kupić tego storydżu, który stoi na wystawie? Wysoki kawowy dzwoni. Gada, gada, gada. Pyta mnie czy widziałam. Widziałam nawet dwa! Dalej gada gada gada. Odkłada słuchawkę i już wiem co usłyszę. Niestety, "ona" się nie zgadza. Nie mogą w tej chwili sprzedać niczego z showroomu. Takie przepisy. Ja z przepisami w tym kraju się kłócić nie zamierzam! Więc robię tylko smutną minę, ślicznie dziękuję, życzę kawowemu bardzo miłego wieczoru i idę do kasy. No nic, znajdziemy inny idealny. Już dochodzę do taśmy, kiedy nagle staje koło mnie lekko zziajany kawowy i mówi, że on jeszcze raz pogadał i "ona" mi jednak sprzeda ten storydż. Really? Really?! O thank you so much! Jest warunek. Muszę w ciągu 3 minut wrócić na dział sypialnie z dużym wózkiem. Kawowy każe biec za nim i pokazuje mi gdzie stoją te wózki. Dziękuję mu jeszcze trzy razy i biegnę z powrotem. Za szybko, bo gubię torebkę, z której wypada mi komórka w trzech kawałkach. Zbieram, wrzucam kawałki do torebki i pędzę dalej. W tym momencie słyszę z głośników znaną mi już pożegnalną piosenkę Goodnight Sweetheart Goodnight. Szit, gdzie ten cholerny dział sypialnie?! Znam tu już przecież wszystkie skróty. Sklep pusty, kołysanka znacząco rozbrzmiewa, a ja biegam z tą platformą na kółkach i już widzę jak mi storydż przepada. Jakaś pani w żółtym wdzianku układa poduchy. Pytam którędy na sypialnie. Zabija mnie wzrokiem i informuje, że sklep już zamknięty. Jasne. O 21.00 ich lukrowana uprzejmość i amerykański uśmiech idą spać. Ale tam czeka na mnie ktoś i mebel! Z łaską pokazuje kierunek. Odkrywam, że na tej platformie można jak na hulajnodze. Tak jest szybciej, ziuuuuuu. Uff, są sypialnie! Krzątają się trzy "one". Podbiegam do najstarszej. Wie o co chodzi, czyli to "ona". Pokazuje mi mój storydż i idzie do komputera wydrukować jakąś specjalną kartkę dla kasjera. Wręcza mi ją, ja jej bardzo bardzo dziękuję. Odchodzi, a ja stoję i nie wiem co mam zrobić. Ja tego nie jestem w stanie oderwać od ziemi! Stoję jak ta sierotka i nagle wyrastają przede mną równie spóźnieni Romeo i Julian. Pytają czy pomóc. Really? Really?! Nie bez wysiłku podnoszą mój storydż i kładą na platformę. Biegnę slalomem między meblami, zaliczam wszystkie możliwe skróty do kasy, ledwo dyszę. Oby mnie jeszcze w tej kasie obsłużyli, bo ta akcja przecież się drugi raz nie uda. Przez mózg przelatuje mi myśl "jak ja to do samochodu włożę?". Pomyślę o tym później. O, w kasach jeszcze czekają na klientów, bo chłopak uśmiechnięty i pyta jak leci. Leci. Pot po plecach. Ale mówię, że goooood. Szkoda, że to nie sieć marketów QFC, gdzie zawsze przy kasie pytają czy potrzebuję pomocy przy zapakowaniu zakupów do samochodu... Kupiłam. Mam mój idealny-w-to-miejsce storydż. Idę w kierunku parkingu bardzo powoli, bo raz że już nie mam siły, dwa muszę odbyć jednoosobową burzę mózgu. Trudno, najwyżej zostawię storydż na parkingu. No jeśli go nie ruszę, to nie ruszę. W końcu już mi się i tak tak dużo udało, że mogę mówić o sukcesie. Wychodzę na parking, a tam pusto. Żywej duszy. Nikt mi nie pomoże. A przepraszam, stoi jeden samochód. Żółte, sportowe Porsche. Przy nim pani, dobrze po siedemdziesiątce. Usiłuje upchnąć relingi do zasłon. No niestety, ale one są dwa razy dłuższe od samochodu, nie ma szans. "Mamy podobny kłopot, proszę pani" myślę sobie, próbując się jakoś pocieszyć i oderwać na chwilę od własnego problemu. Ok, jej się udało. Relingi wystają przez okno z półtora metra w górę. Ale ona przynajmniej zabierze swoje zakupy do domu... No dobra, chociaż się połudzę, że i mnie się to uda i zaczynam robić miejsce na ten cholernie długi storydż. Odpinam fotelik Poli, składam siedzenie, przerzucam rzeczy z bagażnika do przodu. I już się śmieję sama do siebie, bo wiem, że to wszystko na darmo. Nie podniosę nawet jednego końca tego mebla, a co dopiero wrzucić go do tak wysokiego auta :) Wynurzam się z samochodu, bo zrobiłam w środku już wszystko co mogłam. Obok mnie stoi pani od żółtego Porsche i się uśmiecha... Chyba ci pomogę, bo jesteśmy ostatnie na tym parkingu. Really? Really?! Ale jest pani pewna? Bo to jest bardzo ciężkie. Nikt inny ci nie pomoże, więc muszę dać radę. Trzy minuty później mam mój storydż idealny w samochodzie. Nawet bagażnik się zamknął. Pani pyta skąd jestem. Z Polski. Aaaa, byłam kiedyś w Holandii! Nie tłumaczę jej już że Poland i Holland to dwa różne kraje. Jest taka miła i tak bardzo mi pomogła. Wzruszona, dziękuję jej najpiękniej jak umiem. Wsiadam za kierownicę i przez 5 minut śmieję się do kierownicy. Nie wierzę, że mi się to wszystko udało!

bardzo sobie cenię to moje szczęście do ludzi:)

A ten kawałek będzie mi się juz zawsze kojarzył z IKEA Seattle.

Sen o Warszawie

2011-01-19T00:43:00.000-08:00

Nie wierzę w przypadki.
Wszystko ma swój czas, swoje miejsce i swoją kolejność.
W nocy śniło mi się, że spaceruję po nocnej Warszawie. Oświetlonej tak, jak nigdy nie była i nie jest.
Zbudziłam się i szkoda mi było, że to tylko sen i że muszę wstać gotować owsiankę.
Godzinę później dostałam paczkę. Czekałam na nią. Bo z powodu tajemniczych okoliczności, nie doszła przed świętami, a utknęła na amerykańskim cle. Dlatego nadawca mnie uprzedził, że wysłał. Żeby mnie opłatek i pierniczki w połowie stycznia nie zdziwiły:))) Na hasło "Dziewczyny, to paczka od Lili!" lalki mnie obsiadły i z zapartym tchem patrzyły jak drę papiery. Nie będę zdradzała wszystkich sekretów tej cudnej paczki, ale pierwsze co zobaczyłam, to była książka. O Warszawie. Śmiałam się dobre parę minut, myśląc o moim śnie i przeglądając zdjęcia w tej książce:)

Zoja,chodziła cały dzień z tą książką pod pachą i tylko przybiegała co chwilę krzycząc "Mamo, byliśmy tam!".
Skoro pokazałam śliczne pierniczki made by Jagienka (cmok!) to muszę o nich napisać.
Pola się nagle bardzo źle poczuła. Powiedziała, że jest zmęczona i idzie się położyć. Poszła. Za pół godziny przyszła do mnie kuchni, żeby mi powiedzieć, że jej się to zielone do zęba przykleiło. Parę sekund minęło, zanim się domyśliłam o czym mówi i dlaczego ma brudną buzię. Pędem poleciałam do ich pokoju i ... dobrze zgadłam. Pudełko z pierniczkami było puste! Źle się poczuła. Dobre, nie? Jak na 2 lata i 10 miesięcy, to niezły z niej cwaniak.Warszawski:) Teraz czekamy na reakcje alergiczne i modlimy się o brak plam, bo jutro musi się ładnie zaprezentować w potencjalnym przyszłym przedszkolu:)
To była dygresja. Wracam do snu o Warszawie.
Wieczorem, słuchając z dziewczynami kołysanek na dobranoc, przypomniałam sobie, że Ktoś podarował mi przy pożegnaniu płytę. Czekałam na odpowiedni moment żeby jej posłuchać. I poczułam, że to własnie ten moment. Aż nie mogłam się doczekać, żeby dziewczyny już się kołdrami nakryły. Pobiegłam po płytę, wsunęłam do laptopa i cierpliwie już czekałam aż wszystkie ścieżki się załadują. 16 piosenek. Starych, bardzo starych i kilka trochę nowszych. Wszystkie o Warszawie:)
Piszę o tym i spoglądam na bransoletkę z zawieszką WAW. Dostałam przed wyjazdem:)

Lilek, Tulip, Sis
lowju:)

bardzo fajny dzień

2011-01-10T00:55:00.000-08:00

Musiał być fajny, bo świętowaliśmy.
Jutro rano, Zoja skończy 5 lat.
Ale obchody urządziliśmy dzisiaj.
Rano obudziły nas piski, śmiechy i okrzyki radości. Dziewczyny wstają dużo wcześniej niż my, więc wszystko było przygotowane już w nocy. Balony, kwiaty, kartka z życzeniami, wymarzony prezent i tort w lodówce. O tych kwiatach mówiła od dwóch tygodni:)

Z tortem przesadziłam! Zoja nie ma tak badziewnego gustu:))) Ale zabrałam wcześniej na zakupy Polę i ona wybrała takie pięęękne brokatowe posypki, ach! Poza tym, produkcja tortu zajęła mi jakieś sto lat, bo porwałam się na samodzielne wykonanie "lukru plastycznego". Od paru sezonów bawiłam się kupnym kolorowym lukrem z Tortowni. No i nie mogłam przecież rozczarować Zoi, stawiając przed nią tort bez najważniejszego składnika- paskudnej, słodkiej, gumowatej masy. Więc gniotłam tę masę przez cały wieczór. Ale efekt mnie zaskoczył. Mało, że się udała, to jeszcze była bardzo przyjemna w późniejszym formowaniu. Nas zęby bolały od patrzenia, ale Zoi się oczy zaświeciły:)

Po śniadaniu i prezentach, w ramach kolejnej niespodzianki, pojechaliśmy do Seattle Aquarium.
Co tam wielkie akwaria, niesamowite ryby, ogromne meduzy, kolorowe stwory wodne...Największą atrakcją było moczenie rąk w zimnej wodzie! Oczywiście nie takie bezcelowe. Bo w tej wodzie można było pomacać najróżniejsze jeżowce, ukwiały i rozgwiazdy. Dziewczyny były zafascynowane tym jak "rośliny" łapią za palec, przykleją się, ruszają pod wpływem dotyku. Super zabawa była. Nie było mowy, żeby tam nie wrócić po obejrzeniu całej reszty i jeszcze trochę łapy pomoczyć. A nam się bardzo podobały prześmieszne wydry, które nawet na czas obiadu nie przerwały wariackiej zabawy.

Wizja tortu z gumową powłoką ułatwiła nam wyciągnięcie dziewczyn ze skałek.

Tort, świeczki, Sto Lat, buziaki, oblizywanie kremu z paluchów, śmiechy i zdjęcia.
Trochę nie możemy uwierzyć, że nasza mała Zojaśka ma już 5 lat...

A na koniec dnia, był pierwszy w życiu manicure. Kolorowy! :)

6 rocznica spaghetti :)

2011-01-06T21:45:00.000-08:00

Jak niektórzy wiedzą, bardzo ważna dla nas:)
6 lat temu było spaghetti.
Rok temu było sushi.
A dzisiaj?
A dzisiaj była produkcja klusek do rosołu!

Monika, chcesz przepis?:D

piszę

2011-01-05T22:01:00.000-08:00

Piszecie "no pisz! dlaczego nie piszesz?". No nie piszę, bo nie mam o czym:) Sprzątanie, pranie, gotowanie...nuda. Ale skoro bardzo chcecie, to proszę.
Dzisiaj na obiad było mięso pieczone z warzywami

a na kolację, drożdżówki z makiem

No i tyle. Serio:)
Poza tym, że tęsknimy za "normalnością". Już wszyscy.
Nie będę smucić.

Ostatni dzień roku

2010-12-31T18:55:00.000-08:00

Zrobiłam to zdjęcie w momencie, kiedy w Polsce strzelały korki od szampanów.
A my bujaliśmy się na huśtawkach i z wysokiego wzgórza patrzyliśmy w słońce wiszące nad Seattle.

Takiego słońca życzę Wam wszystkim.
W sercach i na niebie.
Przez cały kolejny, lepszy rok.

W poszukiwaniu "naszych" miejsc

2010-12-28T19:36:00.000-08:00

Próbujemy oswoić to miasto.
Zaczęliśmy od lodziarni, w której mieliby prawdziwe sorbety.
Znaleźliśmy.
To były chyba najlepsze sorbety truskawkowe, cytrynowe i malinowe jakie do tej pory jedliśmy.
A myśleliśmy, że w tym względzie, nic nie pobije Malinovej.

Niestety nie można mieć wszystkiego na raz, bo kawa była prawdziwie paskudna.
Chociaż, chyba żadna kawa nie pobije swoją paskudnością kawy ze Starbucksa:)
Najsłynniejszego produktu tego miasta, zaraz po Kurcie Cobainie.

Wigilia

2010-12-26T00:00:00.000-08:00

Nie spodziewaliśmy się cudu wesołych świąt. Dzięki czemu, nie rozczarowaliśmy się.
Polską Wigilię umyślnie przespaliśmy.
Chcieliśmy uniknąć zerkania na zegarek i myśli "o, dzielą się opłatkiem", "o, zaczynają się dobierać do karpia w galarecie", "o, pewnie już makowce i prezenty". Prawie się udało. Prawie, bo kiedy wyszłam rano spod prysznica, spojrzałam na zegarek i pomyślałam, że właśnie są przy makowcu i strucli orzechowej. I że na pewno brakuje im mojego sernika:)
W wigilijny ranek, nie mieliśmy absolutnie niczego co przypominałoby święta. Ani choinki, ani porządku, ani dwunastu dań. Mieliśmy za to upolowane dzień wcześniej w sklepie polskim: mak w puszce, barszcz w kartonie, ogórki kiszone w słoiku, bulion grzybowy w kostce, żur w butelce, kiełbasę, kabanosy, ptasie mleczko i parę innych produktów luksusowych jak np. Grzaniec Galicyjski i Prince Polo.( o tym polskim sklepie napiszę innym razem)
Menu na wieczór było powalające. Krewetki w tempurze, pierogi z kapustą i barszcz. Na słodko, ciasto czekoladowe. No mówiłam, że powalające:) Krewetki miały zastąpić karpia, pierogi i barszcz całą resztę. Poza tym kruche ciastka maślane i pierniczki, czyli radocha z wycinania i pieczenia dla dziewczyn.
Zaczęłam od wbijania goździków w pomarańcze i robienia mandarynkowych lampionów. Potem zabrałam się, już w lekkim amoku, za ciasto czekoladowe, kapustę do pierogów, ciasto na pierniczki i maślane. Marcin z dziewczynami ogarniali dom, co szło ciut lepiej niż zazwyczaj, bo w końcu wisiało nad nami niebezpieczeństwo, że nie będzie gdzie postawić choinki. No a jak nie będzie choinki, to i Aniołek prezentów nie podrzuci. Nie było wyjścia.
O 14.00 wyskoczyliśmy po choinkę, jakieś 300 metrów od domu. Chłopak miał zagrodę z drzewkami i był chyba trochę zdziwiony, że ktoś jeszcze chce kupić choinkę na dzień przed Christmas Day. Poznaliśmy nowy typ handlu. Antynachalny:) Zapytaliśmy go o stojaki. Miał, ale od razu dodał "Słuchajcie, kupiłem je po 20$, ale sprzedaję po 40$. Wiec jeśli go nie chcecie, to oczywiście rozumiem". Nie znam się na psychologii sprzedaży, ale chyba działa, bo kupiliśmy ten stojak z przyjemnością :).Choinki miał niesamowite. Każde drzewko wysokie, symetryczne, gęste. No przepiękne. Dziewczyny biegały po stosach igieł i nie mogły się zdecydować. Miał dwa rodzaje drzewek: cięte 3 tygodnie wcześniej i świeże, sprzed kilku dni. No uroczy był ten człowiek:) Wybraliśmy świeże! Chyba nigdy nie miałam tak ślicznej choinki. Gdyby to zależało ode mnie, nie ubierałabym jej, bo aż szkoda było zasłaniać jej urodę. No sami zobaczcie.

A tu już podczas procesu psucia jej ;)

Bardzo późno usiedliśmy do Wigilii, bo dopiero o 17.00 doszłam do lepienia pierogów. Kiedy się gotowały, smażyłam krewetki i wałkowałam ostatnie pierniki. Nie nie, nie ominął mnie świąteczny obłęd:) W tym temacie, zadbałam o tradycję.
Pola pożarła prawie wszystkie krewetki zanim zdążyliśmy dojść do stołu. Za to nie tknęła barszczu i pierogów. Nie nadążam za nią. Dla odmiany, Zoja najadła się pierogów po korek. I nawet pół szklanki barszczu wypiła. O, zrobiłam im zdjęcia z opłatkiem. Poli nie smakował:)

Na szczęście, ciacho pożarły obie. Z dokładką!

Przez całą Wigilię, kopaliśmy się z Marcinem pod stołem, zdziwieni, że dziewczyny nie pytają o prezenty. Zapomniały. To ciasto i pierniczki było tym, na co czekały najbardziej. Kiedy poszły na górę wypatrywać pierwszej gwiazdki, Anioł podrzucił paczki pod choinkę. Po zejściu, przez parę dobrych minut nawet nie zauważyły kolorowych pakunków. Zdecydowanie, z prezentami wygrały kruche maślane i pierniczki.

Mamy dziwne dzieci:)

Dzisiaj, po prawie świątecznym śniadaniu, poszliśmy na spacer po okolicy. Aż wstyd się przyznać, ale pierwszy. I okazało się, że mieszamy w przepięknym miejscu. A 50 metrów od naszego domu jest malowniczy park, gdzie mieszkają szare wiewiórki. Mamy plan! Będziemy je oswajać orzechami. Dlaczego mają być gorsze od tych w Łazienkach Królewskich?

Mój Aniołek prezentowy, trochę się rozchorował na Święta i paczki nie dotarły. Ale obiecuję, że niedługo będę wstawiała trochę przyzwoitsze zdjęcia niż te dzisiejsze.

Bardzo dziękujemy za świąteczne maile, telefony, kartki i wzruszające życzenia!

21-22 listopada 2010

2010-12-20T02:33:00.000-08:00

Dzisiaj retro.
Nie o mieście na S, ale muszę.

Cztery tygodnie temu, przeżyliśmy dzień i noc totalnego obłędu.
Ostatnie kilkanaście godzin przed wyjazdem, na ogarnięcie ostatniego pakowania, zbierania się, załatwiania rzeczy które zostały na koniec. Dla nas, niezapomniane kilkanaście godzin. Dzięki Wam. Była to jedna z najważniejszych nocy w naszym życiu. I nie ze względu na to, że ostatnia przed wielką przygodą, ale dlatego że tak spontanicznie i licznie przyszliście do nas, żeby pobyć razem jeszcze parę godzin. Pobyć z nami w tym mega bajzlu, syfie, ciasnocie i panice:) Właśnie policzyłam, że przewinęło się tego wieczoru i nocy 18 osób! Nie zliczę już Waszych wszystkich zasług, ale to na pewno dzięki Wam coś tego dnia jedliśmy, Marcin miał pierwszy raz w życiu skarpetki dobrane parami, mieliśmy ekonomicznie popakowane walizki, bieliznę strategicznie upchniętą w kalosze, kartony poowijane w folię jak jeszcze nikt nigdy na Okęciu nie widział, bagaże zważone z niemalże szwajcarską precyzją, upoważnienia fachowo napisane, alkohole z barku nareszcie prawie wszystkie wypite...mogłabym tak wymieniać do rana. My sami byliśmy lekko nieprzytomni z tego pośpiechu i słabe z nas było towarzystwo do imprezy, ale mamy nadzieję, że nam wybaczyliście. Ja mam wręcz jakieś luki w pamięci i problemy z przypomnieniem szczegółów. Ale i tak było wesoło, prawda?:) Mimo tych litrów łez wylanych przy ostatnich uściskach. Dziękujemy Wam za pomoc, przyjaźń i tyle wzruszenia. Za to, że wytrwaliście z nami do samego rana. No i za pomachanie nam o 6.00 rano na Okęciu;) Z trudem to piszę, bo ryczę tak, że liter na klawiaturze nie widzę.
Jesteście niesamowici !
Nawet jeśli nam tu nie będzie za dobrze, to dla samego tego wieczoru i nocy, warto było wyjeżdżać.

... tęsknimy.

jak mnie przerósł vacuum cleaner

2010-12-17T01:53:00.000-08:00

Żeby nie było zawsze tak malinowo, to napiszę o wczorajszym kryzysie.

Trzeba kupić odkurzacz.
Marcin rano pojechał do Twin Peaks, a my, po muffinowym śniadaniu, jedziemy na miasto szukać odkurzacza.
Wsiadamy do samochodu. Paliwo się kończy. Nawet bardzo się kończy. Szukam na GPSie najbliższej stacji. Jest. Prawie za rogiem. Niestety pierwsza sugerowana ulica jest zamknięta, druga remontowana, trzecia jednokierunkowa. Objeżdżam pół Capitol Hill, żeby jednak tam trafić. Na oparach, dojeżdżamy od drugiej strony. Stacji nie ma. Dziura w ziemii. Szukam drugiej. Prawie za rogiem. Znowu zamknięta ulica. Zaciskam zęby, żeby nie kląć przy lalkach. Auto już ledwo ciągnie. W końcu dojeżdżamy. Uff. Samoobsługa na kartę. Wkładam kartę. Moja karta się nie podoba. Próbuję jeszcze raz. To samo. Tłumaczę dziewczynom, że muszą chwilę poczekać i idę na stację. Przy drzwiach bankomat. Ach, cudownie! Wyjmę gotówkę, bo w kasie moja karta też by pewnie nie działała. Dochodzę już prawie do końca transakcji i zonk! Znowu się nie podoba. Idę więc do Hindusa za ladą i czarując w myślach terminal wręczam mu kartę. Przy trzeciej próbie zaskoczyło. Mam paragon! No nie wierzę. Biegnę w podskokach do samochodu, pukam dziewczynom w szybę, macham rozradowana paragonem, one cieszą się ze mną. Wyjmuję pistolet z maszyny i czekam na wyzerowanie się licznika. Nic. Cały czas widzę 27.80$. Odwieszam, zdejmuję, czekam. 27.80$. Wracam do Hindusa i mówię, że nie umiem obsłużyć. Dontkraj! Dontkraj! Przecież ja nie kraj. Ja tylko mówię, że nie umiem. Tłumaczy mi coś po....chyba po angielsku. Nie rozumiem, ale wracam do dystrybutora w nadziei, że mnie oświeci. Macam to stare brudne pudło ze wszystkich stron, naciskam co się da. Nadal 27.80$. Przybiega Hindus (alleluja!) i podnosi jakiś dynks pod pistoletem. Nareeeeszcie 00.00$. Wlewam, wsiadam i już się dziwię, że samochód odpala, bo teraz przecież powinien siąść akumulator.
Ok. Możemy jechać po odkurzacz.
Wrzucam na GPS sklepy Best Buy, bo tam podobno są odkurzacze. Zresztą sama na stronie widziałam, jaki mają wybór. Do najbliższego 8.5 km. Super! Jedziemy!
Z autostrady zjeżdżamy w jakieś nieznane mi jeszcze rejony. Im dalej, tym straszniej. Rozwalające się domy, dziwni ludzie. Ale nic. Jedziemy. Jesteśmy blisko, jeszcze 2km. Kończy się ulica. Ups. GPS przelicza i prowadzi inną drogą. Jest naprawdę dziwnie. Jeszcze nie widziałam takiej dzielnicy, gdzie na ulicy nie byłoby ani jednego białego. Dziewczyny zaczynają jęczeć, że głodne. No ale właśnie jesteśmy na miejscu. Tu, po lewej stronie, powinien być Best Buy. Dupa. Nie ma. Jakiś wielki barak z oknami zabitymi dechami, a pod nim stragan z warzywami. Siku! Kupa! Kce do domu! Zjeżdżam na jakiś parking żeby ochłonąć. Akurat dzwoni Marcin. Mówi, że w Bellevue na pewno jest czynny Best Buy. Już nie wierzę, że dzisiaj coś się uda, ale jedziemy. Za 12 km jesteśmy na wielkim parkingu. Z jednej strony Best Buy, z drugiej Home Depot. To lecimy szybko, bo zaczęło lać. Wpadamy zmoknięte. O, Media Markt, jak swojsko:) Z daleka widzę dział z AGD. Przyspieszamy, bo coraz bardziej pragniemy już mieć ten odkurzacz i wrócić do domu. Ale oszałamiający wybór! Są dwa. No aż sama nie wiem który wybrać. Wrrrrr.... Dzwonię do Marcina i prawie płaczę w słuchawkę. "Chłopakiiii, gdzie się w Seattle kupuje odkurzacze?". Słyszę w słuchawce jak "chłopaki" mówią, że w Home Depot powinny być. Dobrze się składa, bo to po drugiej stronie parkingu. Sikuuuu! Jakie szczęście, że tu w każdym sklepie są toalety. Wychodząc już, rozglądam się za bankomatem, bo nie mam gotówki, moja karta rzadko działa, a Marcina kartą nie zaplacę, bo tutaj to się zawsze kończy spotkaniem z Policją. Nie ma bankomatu. No ale na pewno jest w Home Depot. Dziewczyny już jęczą okrutnie. Ale mobilizuję je wizją odkurzacza, który przybliży nas do domu i jedzenia. Znowu przemoczone, wchodzimy do HD. O, Obi, jak swojsko:) Przy wejściu pytam od razu o bankomat. Niestety nie wiem jak jest bankomat po angielsku, więc próbuję różnych słów, opisuję. Dziewczyna w końcu się rozpromienia, bo zrozumiała czego szukam. Dział nr 16! Acha, pewnie na wysokości działu 16 będzie bankomat. Ok, idziemy. Na dziale nr 16 są....kasy pancerne. A to się dogadałyśmy. Znowu pytam o bankomat. Odkurzaczy jeszcze nie szukam, bo co mi po odkurzaczu jak ja kasy nie mam. Kupaaaa!!! Kupa nie teraz, bo pani własnie pyta piątą osobę o bankomat. Może w Best Buy. Nie proszę pani, tam już byłam i nie ma. Wysoki blondyn mówi że może jest na rogu, po drugiej stronie parkingu. Jakieś 600 metrów. Nie nie nie! Nie pójdę, nie mam siły, dziewczyny wyją, leje. Ale idziemy zobaczyć czy są odkurzacze. Nie ma. Może i lepiej. Za to są narzędzia. A nuż uda mi się zapłacić moją kartą? Biorę młotek, zestaw śrubokrętów i kombinerki. Sikuuuu! Idziemy siku. A raczej ja idę i ciągnę za kaptury nieżywe już lalki. W toalecie Pola się rozpędza, odwraca i bach głową w umywalkę. Krew się nie leje. Ale moje łzy się zaraz poleją. Przeciskamy się do kasy, gęsiego, między półką a drabiną. Straszy pan patrzy na lalki i z mocno zamerykanizowanym akcentem mówi po polsku "posłuszne dzieci". Nawet nie mam siły się uśmiechnąć. Przecież jak nic, zaraz mi ten młotek spadnie na nogę. Udało się kupić narzędzia. Zapinam dziewczynom kurtki i biegniemy w deszczu przez parking. Wrzucając zakupy do bagaznika, śrubokręty przebijają torebkę i wpadają mi pod samochód. Zaglądam. No żeszzzzzz!!!! Leżą daleko, prawie w połowie samochodu. Juz mi k.... wszystko jedno. Klękam na mokrym asfalcie i na czworaka wyciągam je z kałuży.

Jutro znowu jedziemy po odkurzacz...

Now, we are friends

2010-12-13T00:57:00.000-08:00

A tak się martwiliśmy brakiem znajomych w Seattle...

W sobotę, zmęczeni poszukiwaniem mebli idealnych, postanowiliśmy zmienić temat.
Samochód.
Chcieliśmy, tak zupełnie niezobowiązująco, odwiedzić paru dilerów i parę komisów, żeby zorientować się w naszych szansach na kupno na raty. Z brakiem historii kredytowej, mieliśmy mieć duże problemy. Tak mówili tubylcy. Wybraliśmy losowo pierwszego z brzegu dilera samochodów made in USA- Chrysler, Jeep, Dodge. A co! Europejskie, koreańskie i japońskie już znamy. Korzystajmy więc z dóbr regionalnych:)
Zajechaliśmy naszym wypożyczonym "chevy" i nim zdążyliśmy zatrzasnąć drzwi, w naszym kierunku szedł już John, z otwartymi ramionami. Marcin zabłysnął już w pierwszych sekundach:
-Witajcie, czego szukacie?
-Samochodu.
Gruby John zaśmiał się rubasznie i zagonił nas z deszczu do biura. Miły początek, a dalej było już tylko weselej. John, każdą naszą sugestię kwitował "ok, perfect!". Wszystko było perfect, dopóki John nie zaprowadził nas na parking. Nie będąc Amerykanką, nie czułam się w obowiązku zachwycania się wszystkim jak leci i postawiłam na szczerość. Wysiadając z kolejnych aut, mówiłam tylko "brzydki","śmierdzi","za duży", "za mały", "nie podoba mi się". I czekałam kiedy Gruby John straci cierpliwość. Był jednak niepokonany w swojej uprzejmości i "ok, perfect!". Jego ostatnim pomysłem na nasz samochód był srebrny Chrysler Pacifica. Wsiadałam bez przekonania, po tych paru poprzednich. Ale ten, o dziwo, ani nie był brzydki, ani nie śmierdział. A dodatkowo posiadał większość pożądanych przez nas cech. No i obowiązkowo dla mnie, jasną skórzaną tapicerkę! Mam swoje priorytety:)
Po kolejnej godzinie w biurze, poprosiłam o możliwość wypróbowania go na drodze. Auto super, ale prawie je rozbiłam na jakimś wirażu zaśmiewając się z opowieści Johna. Historia o przerażającym Rzymie, gdzie ludzie jeżdżą tak, że śni mu się to po nocach, była najlepsza. Nie wiedziałabym pewnie o czym mówi, gdybym nie zdążyła poznać kultury i spokoju na amerykańskich drogach. John też się uśmiał, kiedy mu opowiedziałam o moim pierwszym doświadczeniu z automatyczną skrzynią biegów:) Po dwudziestu minutach jazdy, wiedziałam że to to. I to było tak bardzo to, że nie miał znaczenia fakt, iż był to pierwszy z brzegu diler i pierwszy wypróbowany samochód. Rzadko mi się zdarza taka pewność, więc grzech było nie skorzystać. Teraz, John musiał po pierwsze przekonać Marcina, po drugie załatwić raty z dyrektorem finansowym. Pierwsze trwało 10 minut. Drugie prawie 2 godziny. Nie policzę ciastek które musiałam dać dziewczynom, żeby przeżyły i dały nam przeżyć kolejne godziny tam. Chociaż chylę czoła przed tym, jak właściciel zadbał o atrakcje dla dzieci w takim miejscu.
I wreszcie nastał moment, kiedy rozpromieniony John zaprosił nas do ostatniego etapu transakcji.
Dyrektor finansowy, miał w biurze zdjęcia żony i czwórki ich dzieci. Piegowatego blondyna, bladolicej brunetki i dwójki ślicznych mulatów. Sam wyglądał jak idealny mąż, ojciec i dyrektor. Mógłby przekonująco zagrać w amerykańskim filmie obyczajowym :) Śmiejąc się, zapytał czy John obiecał nam własnoręczne cotygodniowe mycie samochodu. Gruby John prawie spadł z krzesła. W czasie podawania Marcinowi kolejnych papierów do podpisania, Shawn zdążył też zapytać o imiona dziewczyn, pierwsze wrażenia z Seattle, przedstawić nam rodzinę na zdjęciach, wytłumaczyć wszystkie zawiłości umowy, warunków gwarancji i zapewnić, że z każdym problemem możemy się zwrócić do nich, ponieważ "now, we are friends". Ok, niech no mi się tylko zmywarka popsuje;)

Fura stoi pod domem. Jutro wieczorem, jak ubezpieczymy, będę się mogła wreszcie przejechać, juhuu!
http://lh3.ggpht.com/_VFbECEgBxdA/TQXdjO51euI/AAAAAAAAAD0/rGBdezAyn5I/s800/autoseattle.jpg

Łał!

2010-12-07T21:42:00.000-08:00

Mam parę takich łał.
Napiszę szybko, zanim tęsknota za Polską włączy mi tryb "wszystko jest beznadziejne!";)

Niezmiennie i codziennie zadziwia mnie kultura na drogach.
A najbardziej, ekspresowy pas na autostradach. Jest przeznaczony dla autobusów i samochodów w których znajduje się dwóch lub więcej pasażerów. Opłaca się zabrać babcię na zakupy do Centrum:)
Zjeżdżam z miasta na autostradę, która stoi. Korek po horyzont- parę kilometrów drogi, długi most przez Washington Lake i za mostem jeszcze widzę w oddali nieruchomy sznur samochodów (piątkowy korek na Puławskiej w stronę Piaseczna, to bajka). No kompletny paraliż. A lewym pasem, tym ekspresowym, samochody śmigają. Dosłownie. Śmigają! A reszta, na trzech pasach obok, grzecznie stoi i wpatruje się w kilkukilometrowy korek przed sobą. Aż mi wstyd za moje myśli, co ja bym zrobiła nie będąc tym uprzywilejowanym 2+... Na szczęście, zawsze jestem.

Obserwuję też miejskie przybytki fitness. Wielkie witryny, za którymi widać rzędy sprzętów, straszą na każdym rogu. To znaczy MNIE straszą, bo codzienny makaron i brak sportu wywołują wyrzuty sumienia. Łał polega na tym, że tam jest zawsze pełno ludzi. Rano, w poludnie i wieczorem. Dziesiątki chudych i grubych, młodych i mniej młodych, biegają, maszerują, pedałują i wiosłują. Fascynujący widok.

Pisałam wcześniej o urodzie tutejszych kobiet.
Poza często występującym zarostem, zastanawiają mnie ich zęby.
No skąd oni biorą takie zęby?! I już nie chodzi o to, że dbają i noszą aparaty od małego. Ale ta kość! Ta opalizująca biel! Czasami nie mogę oderwać oczu.
U nas takich nie robią.

I jeszcze jedno łał, indywidualne, dla pizzerii Zeeks Pizza.
Po kilku obiadach na mieście, zapewniam, że łał bardzo zasłużone.
Razem z menu, pani przyniosła dzieciom kredki, kolorowanki i po sporej kuli surowego ciasta na pizzę:) Nie muszę pisać, że na kredki nawet nie spojrzały?
W tym miejscu wiedzieli jakie produkty wchodzą w skład grupy "nabiał", ha! Pizze dla dziewczyn były faktycznie bez sera, śmietany i mleka. Nie śmiejcie się, bo w restauracji tutejszego IKEA, dla kucharza, nie było to takie ewidentne. Zresztą podobnie jak dla kucharza warszawskiej knajpy Bordo, który serem pizzy nie posypał, ale śmietany na wierzchu dzieciom nie pożałował:). Zeeks Pizza była przepyszna i przepachnąca. Specjalne sztućce i zastawa dla dzieci, oraz zamykane kubki na sok, też wzbudziły nasze uznanie. Pierwszy naprawdę udany posiłek na mieście. I co nas najbardziej zdziwiło, dziewczyny się wyjątkowo nie pochorowały. Polecamy :))))

Jutro wyprawa po meble i całą resztę.
Czuję, że pójdziemy na żywioł, bo nie mam już dzisiaj siły na przeglądanie katalogu IKEA.
Co trzeba mieć, żeby móc zamieszkać ?
Łóżka, stół, krzesła. Coś jeszcze na pierwsze dni?
A! Łyżka do lodów!
No to mam listę zakupów.
dobranoc:)

M&Msy dla wszystkich!

2010-12-06T22:05:00.000-08:00

Czekał na nas cierpliwie.
Stał pusty cały miesiąc.
Prawie go przegapiliśmy, bo parę razy mówiliśmy "doooobra, bierzemy to mieszkanie w Bellevue i z głowy". Jadąc tam dzisiaj miałam przeczucie. Już wczoraj wieczorem, kiedy Marcin umawiał mnie na oglądanie, poczułam że to może być to. I bardzo na to liczyłam, bo wiedziałam, że jak coś mi nie będzie grało, to mnie Marcin pod mostem zamelduje. Obstawiał, że będzie mi tam za ciemno i za mało przestronnie. Albo że stwierdzę, ze dzielnica murzyńska. Jemu wymagania malały z każdy kolejnym obejrzanym domem. A jak mi wczoraj podesłał linka do domu z drewnianą lamperią w livingu i lastriko w mazy, to się wystraszyłam nie na żarty.

Fajny jest ten nasz dom:)
Na tych zdjęciach wygląda gorzej niż na żywo, szczególnie że na żywo nie ma mebli.
Balkon na każdym poziomie i spory taras na dole. Trochę mało szaf, ale damy radę.
Sypialnie i łazienki na górze mają bardzo wysokie sufity, co daje wrażenie przestrzeni.
Kremowe ściany, dużo drewna w ciepłym kolorze, okna na dwie strony.
No i kuchnia z prawdziwego zdarzenia, w odróżnieniu od tej w prawie klepniętym apartamencie.
Ha! Wykładzina tylko w sypialni dziewczyn. W reszcie domu drewniane podłogi.
Dziewczyny zachwycone swoim pokojem z balkonem i łazienką, tarasem i schodami, ekhem.
Okolica przyjemna, zielona. Spacerem nad jezioro. Marcina koledzy z pracy mówią, że to bardzo dobra dzielnica. Mi wystarczy, że są tu dobre szkoły i wszystkie markety eko. No i 10 minut do naszego Capitol Hill i do centrum, które wczoraj bardzo polubiłam.
Samą dzielnicę określiłabym jako uniwerstycko-szpitalną:) Pełno tu instytutów, szpitali, klinik. Miedzy innymi, jeden z lepszych szpitali dziecięcych w USA. Ale planujemy go poznać tylko z zewnątrz. Co zabawne, mieszkamy tuż przy Instytucie Alergii i Astmy. Czy mogliśmy trafić lepiej?:)
Pojutrze dłuższa wizyta w IKEA i w weekend przeprowadzka.
Klucze mam już w kieszeni:)
Więcej zdjęć w slideshow. Zdjęcia wnętrza są wszystkie z naszego domu. Z zewnątrz, to ten townhouse na ostatniej focie, z tarasem w krzakach:)
http://ipv.360start.com/rental/wa/2333

W ramach świętowania, zamiast wina, mamy wielką pakę M&Msów.
Świątecznych! Tylko zielone i czerwone. Zapraszamy:)

nic lepiej

2010-12-04T21:19:00.000-08:00

Powinniśmy już mieć decyzję, a mamy jeszcze większe wątpliwości.
Dzisiejsza wycieczka do Kirkland nad jeziorem nie przyniosła żadnych rozwiązań. Po pierwsze, zobaczyliśmy tam apartament który nas powalił, ale był już wynajęty. I zamiast nas przybliżyć do ostatecznej decyzji w sprawie apartamentu w Bellevue, sprawił że zaczęliśmy histerycznie szukać czegoś podobnego. Sprawił też, że ten prawie wybrany trochę przestał nam się podobać. Niestety, niczego nie znaleźliśmy. Tyle w kwestii apartamentów.

Za to, obejrzeliśmy dom. A raczej domek.
Po tych wszystkich nowoczesnych i higienicznie czystych apartamentach, pierwsze wrażenie zrobił słabe. Ale miał w sobie na tyle dużo, że spędziliśmy w nim prawie godzinę.
Właścicielka nie potrafiła nam powiedzieć z którego jest roku. Lata czterdzieste lub pięćdziesiąte. Właścicielka...;) Parterowy, nieduży, z dwiema sypialniami, częścią jadalną przy kuchni i living z kominkiem, z ogromnym oknem wychodzącym na ulicę. Z tyłu coś na kształt ogródka. Dziewczyny nie chciały z niego wyjść:) Jak na tutejsze domy, bardzo jasny. Tydzień temu wyprowadziła się z niego rodzina Chińczyków z czwórką dzieci. Miejsce dosyć klimatyczne. Dużo drewna pomalowanego na biało, oryginalne stare metalowe klamki w drzwiach i w szafach wnękowych. Ogromnym plusem są drewniane podłogi, gdyż absolutnie wszystkie apartamenty mają na podłogach wykładziny dywanowe, których boimy się ze względu na Poli alergie. I pewnie byłabym skłonna zamieszkać w tym domku. Gdyby nie okna i drzwi. Do domu można się dostać trzema wejściami- głównym, od ogródka i od garażu. Wszystkie takie, że można by je wywalić mocniejszym kopnięciem. W stare drewniane ramy okienne, wmontowane są aluminiowe brzydkie okna, kompletnie nieszczelne. Zwyczajnie bałabym się tu mieszkać. Dom oczywiście nieogrodzony. Taki stary domek, no:)
zobaczcie, tu jest 18 zdjęć. na fotach wygląda niestety lepiej niż na żywo.
http://picasaweb.google.com/VillageLivingLLC/650954thNE#

miasto i miasto, czyli o szukaniu nowego miejsca do życia

2010-12-03T22:08:00.000-08:00

Mieszkamy teraz w prawdziwym mieście. Takim prawdziwie żywym. To życie widać tu na każdym rogu. Normalni ludzie, normalne chodniki, normalne sklepy, normalne knajpy. Widać tu świrów, studentów, żebraków z kartonami na skrzyżowaniach, matki z dziećmi, starych, młodych. Ktoś czeka na autobus, ktoś spaceruje z psem, ktoś żuje kanapkę ze Starbucksa. Są tu piękne wysokie drzewa, stare domy, nowsze kamienice, urzędy, skwerki, kręte uliczki, ładniejsze i brzydsze zakątki. Wiemy na 100%, że właśnie tutaj chcielibyśmy mieszkać. Wiemy też na 100%, że tutaj mieszkać nie będziemy.
Musieliśmy wybrać miejsce gdzie dobrze żyje się z dziećmi.
Bellevue można by potraktować jako jedną z dzielnic Seattle, chociaż jest to oddzielne miasto. Jest nowocześnie, bezpiecznie, wygodnie. I zero klimatu:( Ale to właśnie tutaj jest najwięcej dobrych szkół i przedszkoli. I z tego co nam mówią tubylcy, to jedyna okolica, gdzie bez obawy można posłać dzieci do publicznych placówek. Jest też duży wybór szkół prywatnych, o różnych profilach i różnych pedagogikach. Mieszka tu wielu obcokrajowców i tutejsze przedszkola są nastawione na bezbolesną adaptację dzieci nie mówiących po angielsku.
Ale...no sam plastik:( Sterylne budynki, drogie fury, różowe blond barbie z toną silikonu, wypicowani panowie w białych spodniach.
Od trzech dni, szukamy lokum już tylko tutaj. Znamy chyba wszystkie apartamentowce, osiedla i domy w okolicy. I codziennie to samo. Wyjeżdżamy stąd z przekonaniem, że to jest nasze miejsce, że tu będziemy żyć, że znaleźliśmy mieszkanie. I myślimy pozytywnie znając wszystkie plusy Bellevue. Jesteśmy spokojni i pogodzeni z faktem przez całą drogę powrotną. Wjeżdżamy do "naszego" Capitol Hill i po przejechaniu paru ulic, powdychaniu przez pięć minut tutejszej atmosfery, Marcin wyciąga komórkę i nerwowo zaczyna znowu przeglądać oferty mieszkań w Seattle:) Wracamy do domu i szukamy innych domów. Znajdujemy 5 kolejnych w różnych częsciach miasta, po czym szybko dochodzimy do tradycyjnego wniosku, że jednak tylko Bellevue. Rano wracamy do tego sztucznego miasteczka, oglądamy po raz czwarty ten sam apartament, cieszymy się że to jednak "to", a w drodze powrotnej Marcin znowu odpala portale z ofertami wynajmu....
Postanowiliśmy że jutro podejmiemy ostateczną decyzję. Jutro, czyli w sobotę.
Trzymajcie kciuki:)

pudelek.seattle

2010-12-03T21:07:00.000-08:00

Widziałam trzy ładne Amerykanki. Trzy.
Wszystkie pracowały w Leasing Office apartamentowców, w których oglądaliśmy mieszkania.
Nie wiem jeszcze gdzie pracują inne ładne, ale po ulicach to one nie chodzą. Tak bardzo nie chodzą, że już trzeciego dni zwróciłam na to uwagę. Faceci mają się tutaj zdecydowanie lepiej. I nie da się nie zauważyć, że zarost jest a la mode. Większość młodych facetów w naszej dzielnicy ma brodę, wąsy lub w zestawie.
W ogóle, bycie modnie ubranym jest tu chyba dosyć proste. Wystarczy mieć brązowe lub szare ciuchy. A najlepiej pół na pół. Niezależnie od płci.
Mamy też z Marcinem inną wspólną obserwację. W tym roku, projektanci zapomnieli o wylansowaniu okryć wierzchnich. Kurtki, bluzy, płaszcze...no cokolwiek co można by założyć przy temperaturze np. +5 stopni lub przy -2 stopniach. A może to taki tutejszy sposób na czarowanie pogody? Na zasadzie "nie założymy kurtek, to zima nie przyjdzie". Kurtki zimowe mamy ja, Marcin, Zoja i Pola. Poza tym, krótki rękaw rządzi!
Wracając jeszcze do Amerykanek, to na ulicy zdecydowanie najlepiej wyglądają Azjatki. Zgrabne, zadbane i świetnie ubrane. Aż miło popatrzeć.
I miałam tego nie pisać, ale muszę. Ten modny zarost dotyczy też nierzadko kobiet. Z przerażeniem myślę o tym, jaki wpływ miało na to amerykańskie jedzenie :).

tajemnice miasteczka Twin Peaks...

2010-12-01T23:06:00.000-08:00

Dzisiaj o 11.00 dojechałam do Ameryki.
Airbus A330 nie miał takiej mocy jak wypożyczona Kia Soul;)

Odwiozłyśmy rano Marcina do biura. BTW, to skandal, że on musi pracować, kiedy nam inni sprzątają sprzed nosa najlepsze domy i samochody. Ale podobno czasem musi.
Czułam lekką ekscytację, bo jechaliśmy do Snoqualmie. Czyli miejsca akcji Miasteczka Twin Peaks. Ja nie wiem co było takiego w tym serialu, że po dwudziestu latach, na samo wspomnienie czołówki i muzyki, mam ciary i chęć schowania głowy pod koc.
Trasa, z kilometra na kilometr, coraz bardziej widokowa. Kolorowe jesienne lasy, w tle ośnieżone góry i białe chmury ścinające wierzchołki drzew. Wjeżdżając do miasteczka, już kompletnie zapomniałam o Laurze Palmer i o tym, że miałam drżeć z podniecenia i strachu. Przepiękne miejsce. Nareszcie poczułam że jestem w Ameryce. Nie wiem dokładnie co tam jest takiego, ale taka była moja pierwsza myśl. Pamiętacie ten wodospad z czołówki Twin Peaks? Szybko wyrzuciłyśmy Marcina pod biurem i pojechałyśmy zobaczyć to z bliska. Snoqualmie Falls. Już z parkingu słychać było potężny szum wody. Kilkanaście metrów przed tarasem widokowym musiałyśmy założyć kaptury na głowę, żeby nie zmoknąć od mikroskopijnych kropelek wody. Do tej pory nie rozumiem skąd ten "deszcz", bo sam wodospad był bardzo daleko. Jak już doszłyśmy do punktu, z którego widać było wodospad, prawie straciłam przytomność. Odezwała się moja fobia i lęk przez rzeczami ogromnych rozmiarów. No bardzo zabawnie by było, gdybym tam padła plackiem ku przerażeniu dziewczyn. Policzyłam do dziesięciu, wzięłam głęboki oddech i udawałam, że mnie to nie rusza. Nogi miałam jak z waty. To było coś porażającego. Wysokością wodospadu, głębokością koryta rzeki. Wszystko tak wielkie...jak na Amerykę przystało:) Ok, jest to piękne miejsce. Ale ja nawet nie umiem o nim myśleć, bo przeraża mnie pięć razy bardziej niż Laura Palmer, jej pamiętnik i całe miasteczko razem wzięci.
Szkoda mi było jednak wracać od razu do Seattle, więc pojechałyśmy na przejażdżkę w góry. Kręta, wąska droga, po obu stronach gęsty las. I coś niebywałego, czego nie widziałam nigdzie indziej. Całe pnie i gałęzie drzew porośnięte zielonym, niemal fluorescencyjnym, mchem. Robiło to wrażenie filmu science-fiction. Im dalej, tym bardziej nieswojo mi było, więc zawróciłam do Snoqualmie, żeby poszukać słynnej Twede's Cafe i przypomnieć sobie po co tam przyjechałam.

no i znowu nie mam zdjęć i muszę Wam polecić google oraz hasło "Snoqualmie"...

Tydzień

2010-11-29T12:22:00.000-08:00

Tydzień temu lądowaliśmy w Seattle.
Nadal nie czuję, że zmieniłam kontynent. A tym bardziej, że jesteśmy tu na dłużej. Codziennie rano budzę się z myślą "czy to już dzisiaj zacznę strasznie tęsknić?". Pewnie nie zacznę zanim do mnie nie dotrze, że nie jesteśmy tu na wakacjach.

W mieście wiecznego deszczu, przez ten tydzień, padało 2 godziny. W nocy.
A to przecież najbardziej deszczowa pora roku! Nadal nie wyjęłam kaloszy z walizki.
Jeszcze tydzień bez opadów i zacznę wierzyć w to co mówią mieszkańcy Seattle. Że wymyślili ten deszcz, żeby odstraszać rozważających zamieszkanie tutaj:)

Marcin pojechał do pracy. Dzisiaj rezyduje w Twin Peaks.
A my się obijamy w domu.
Dziewczyny wyciągnęły z walizki klocki i zgodnie budują. Pola właśnie opowiada jak to wczoraj była na działce u babci Wandzi. Tia...
Chyba się wybierzemy na spacer po okolicy. Może przyniosę z tej wyprawy jakieś zdjęcia. I mleko do kawy. Kawa. Tęsknię za Nescafe Espresso, bo tutaj tylko Classic i niewiele poza tym. W kuchni stoi jakiś ekspres do kawy, ale tak jak zmywarki, udaję że go nie widzę. Za to oswoiłam pralkę i suszarkę. Wow! To coś dla mnie. Rozwieszanie prania, macanie go co pół dnia, potykanie się o suszarkę, zdejmowanie z niej ciuchów, to to z czym się rozstaję z dziką rozkoszą!

A dzisiaj na sniadanie jadłam tosty z serkiem wiejskim- prawie jak Piątnica, serio serio.

Zoja i Pola

2010-11-29T10:12:00.000-08:00

Dziewczyny dochodzą do siebie po pierwszym ataku alergii.
Winowajca, płatki owsiane, wyeliminowany. Muszę poszukać innych, nieuczulajacych, bo bez płatków jak bez ręki.

Chyba im się tu podoba.
Pola, codziennie, na hasło "jedziemy szukać domu!", wali ręką w kanapę i krzyczy : kce taki domek! Bardzo szybko oswoiły wszystkie kąty i czują się jak u siebie. Dzisiaj pierwszy raz, Zoja, porównując coś z Kabatami, powiedziała : u nas, nie na Kabatach. To pewnie dobrze. Chociaż mnie się gardło ścisnęło.
Często wspominają przedszkole i opowiadają o rzeczach, o których nigdy nie mówiły. Dzięki temu poznaliśmy nowe mantry z jogi, jakieś niesłyszane wcześniej piosenki, choreografie. Śpiewają na okrągło i tylko po angielsku. I rysują, rysują, rysują... Poza tym, Zoja Poli objaśnia różne sprawy.
-Zoja, zalaz psijdzie do nas Zuza, amochodem! mówi Pola, patrząc przez żaluzje na ulice.
-Co ty mowisz! Zuza nie przyjdzie do nas.
-Nie? Cemu? Psijdzie!
-Pola, Zuza tu nie mieszka. Jesteśmy w Ameryce. To jest na końcu świata!

Dużą frajdę sprawia im jeżdżenie po mieście, gdzie ulice są tak strome, że czasami się zastanawiam czy to możliwe, żeby zjechać bezpiecznie. Przy każdym zjeździe, słychać z tyłu radosne podwójne "Ziuuuuuuuuu!!!!!"
Nie pisałam chyba jeszcze jaka niespodzianka nas spotkała w środę po przyjeździe. Dostaliśmy świąteczno-powitalną kartkę z Polski ! Stała się relikwią. Dziewczyny każą ją sobie czytać po kilka razy dziennie. A do namalowanego na niej Mikołaja już kierują swoje prezentowe modły. Monika, Łukasz, buzi!:)
Dzisiaj, Zoja rozmawiała przez Skype ze swoją przyjaciółką Zuzą. Głównie stroiły głupie miny. Ale już się doczekać nie mogę ich prawdziwych rozmów.

Dosyć uciążliwie objawia im się jetlag. Budzą się codziennie o trzeciej lub czwartej nad ranem i mają tysiąc pomysłów. Siku, tulić, jeść, rysować... Najczęściej kończy się to dziką awanturą. Co noc zastanawiamy się, kiedy do naszych drzwi zapuka policja. Koniecznie w lustrzankach i z wąsem!;)

o wąsach napiszę w oddzielnym poście:)

bez zdjęć

2010-11-28T21:47:00.000-08:00

mimo, że chciałabym robić zdjęcie co pięć metrów.
Mówię Wam, jak tu jest ładnie!
Wczoraj, przejechaliśmy się po naszej dzielnicy i zakochaliśmy się w tym miejscu jeszcze raz.
W połączeniu z jesienny słońcem i muzyką z lat 60, to miejsce przeniosło nas w inny świat, znany tylko ze starych amerykańskich filmów. Ech...Będziemy się napawać tym klimatem przez miesiąc, a potem wracamy do real life. Wiemy już na 100%, że nie jest to miejsce do życia z dziećmi i pogodziliśmy się tym.
Ale strasznie fajnie jeździć codziennie tymi ulicami i patrzeć na specyficznych ludzi, domy, bary, sklepiki.
Obiecuję dużo zdjęć, jak tylko się ogarniemy.

Od wczoraj intensywniej szukamy domu.
Po pierwszym dniu, wiedzieliśmy już przynajmniej gdzie na pewno mieszkać nie chcemy. Dzielnica alla murzyńska nie przypadła mi do gustu:). Wczoraj oglądaliśmy domy "na złodzieja", czyli wdrapując się po płotkach i zaglądając do środka przez okna. Nawet udało nam się ustrzelić parę fajnych domów i townhousów, ale później się okazywało, że okolica jest właśnie "murzyńska". No straszna królewna ze mnie wyszła przy tej okazji :)) Chociaż ostatecznie, Marcin przyznał mi rację.
Przenieśliśmy więc poszukiwania w rejony droższe, nowocześniejsze i bardziej europejskie.
Całe szczęście robiło się już ciemno, bo metoda "na złodzieja" mogłaby nas tu kosztować trochę więcej niż zdziwione spojrzenia sąsiadów. Powrót do domu mieliśmy bajeczny- wreszcie zobaczyliśmy nocną panoramę Seattle. Dobrze że wszyscy widzieli "Bezsenność w Seattle" i nie muszę szukać odpowiednich słów, żeby to opisać. Naprawdę robi wrażenie!
Dzisiejsze oglądanie rozpoczęliśmy od kulturalnego już zwiedzania od środka, apartamentu na Mercer Island, przepięknej zielonej wyspie. Przy tej okazji, Pola prawie straciła górne jedynki w melexie wiozącym nas pod to mieszkanie. Mieszkanie w domu z 1949 roku! Myśląc o mamie, od razu stwierdziłam, ze to dobry rocznik i dobry znak:) Nie pomyliłam się, bo apartament piękny i z duszą. Cały w bieli, z długim korytarzem. Taki, że aż chciało się głaskać ściany. Niesamowite, ale od pierwszej minuty przenosił w lata 50, mimo ze poza ścianami, wykładzinami, szafami wnękowymi i urządzoną kuchnią, nie było w nim nic. Niestety-bez balkonu, z maleńką kuchnią i taką samą łazienką. Nie dla nas, ale wiem, że często będę tam wracała myślami. Zaczarował mnie.
Później obejrzeliśmy bardzo przyzwoity townhouse, z piętrem, małym tarasem i niepotrzebnymi trzema łazienkami. To miejsce będziemy rozważać. Szczególnie, że przy tej samej ulicy są dwa przedszkola. Okolica mnie nie urzekła, bo przez pobliskie centrum handlowe, taka trochę... murzyńska, hahaha!

Tak mniej więcej, co pół dnia, zmieniają nam się koncepcje.
Przyjechaliśmy tu z myślą o tym, że chcemy dom z ogródkiem. Jednak perspektywa koszenia, naprawiania rynny, odtykania rur itp, przeniosła nas w temat townhousów, które zazwyczaj są obsługiwane przez tzw. menagement. Niestety już widzimy, jak trudno znaleźć fajny townhouse z trzema sypialniami, a własnie na tylu nam zależy. No to może jednak apartament, bo zaczęło nam zależeć na droższej dzielnicy, gdzie domy 3beds przekraczają nasze możliwości finansowe. Ale apartamenty z 3 sypialniami, to już w ogóle rzadkość i tak dalej...
No to jutro/pojutrze jedziemy oglądać apartamenty, bo może dwie sypialnie nam jednak wystarczą :)

Wczoraj myślałam sobie o tym, jak to będzie kiedy pierwszy raz zatrzyma mnie tu policja. To też znam z TV, więc miałam swoje wyobrażenia, a co! Długo czekać nie musiałam. Kiedy w lusterku zobaczyłam migające koguty, zjechałam na pobocze i cała w napięciu czekałam co dalej. I wiecie co? Skandal! Policjant wcale nie miał lustrzanek i czarnego wąsa alla Freddie Mercury! Okrutnie się rozczarowałam miłym blondynem, który uprzejmie poinformował mnie, iż przekroczyłam prędkość dwa razy i po przejrzeniu dokumentów, udzielił mi tylko pouczenia.
Przy okazji obalam kolejny mit pt. "W Ameryce jeżdżą jak ciule, zwariować można od tej ślimaczej prędkości". Tak samo prawdziwe jak "W Ameryce kupisz wszystko za grosze, a żarcie nic nie kosztuje". Mhm, jasne. W każdym razie, nie w Stanie Washington.

no to blog!

2010-11-26T20:21:00.000-08:00

Macie rację.
Tak będzie prościej.

Wklejam hurtem moje dotychczasowe relacje.
Zero korekty.
Niech będzie tak jak było. Z błędami rozgrzeszonymi przez jet lag, pośpiech, niewyspanie i zwykłe niechlujstwo;)
Obiecuję, że jak się trochę ogarniemy, będzie ładniej, ze zdjęciami.

PONIEDZIAŁEK

Seattle przywitało nas zamiecią śnieżną.
Niebywałe na tutejsze warunki- miasto stoi, ludzie kręcą filmy komórkami.
Pierwszy dzień śniegu. Na lotnisku, facet sprawdzający paszporty, powiedział "Poland? Welcome home!"

Sam lot bardzo ok.
Jak na 10-godzinną podróż Frankfurt-Seattle, dziewczyny spisały się super. Niestety prawie nie spaly w samolocie, przez co my róznież:/ Najcięższe były lotniska i przejścia, bo już sam bagaz podreczny nas przerastał. A kiedy musielismy ogarniać fizycznie 6 waliz, 3 kartony, 2 wielkie torby "podreczne", 2 foteliki + dziewczyny i ich walizki.....uch, sama juz nie wiem jak to sie wszystko udało bez ofiar w ludziach. Dziewczyny bardzo dzielnie ciagnęły swoje walizki, no muszę je pochwalić:)
Kiedy już zieleni ze zmęczenia i niewyspania, z całym majdanem dotraliśmy do rente-a-car, to się dopiero zrobiło wesoło. Pan mi wręczył klucze i wskazał samochód na parkingu. Marcin z dziewczynami i bagazem mieli na mnie czekac, az podjadę. Wsiadłam do tego czołgu i....i tyle. zdałam sobie sprawę, ze nie mam pojecia jak ruszyć:))) Zaczepiłam jakas kobiete na parkigu, dzieki instrukcjom której, odpaliłam auto i na trzęsąca sie jak galareta ruszyłam. Juz po paru kilometrch na autostradzie, nie wyobrazalam sobie posiadnia skrzyni biegów:) Szczególnie, że stalismy w kilkukilometrowym korku, gdyż "zima zaskoczyła drogowców"

Mieszkamy przez ten pierwszy miesiąc w bardzo klimatycznej dzielnicy, Capitol Hill.
Czujemy sie jak w starym filmie Woodego Allena:) Ulice, mieszkanie, widoki, wszystko nas przenosi w tamte klimaty. Jest naprawdę ok. Nastoje nam dopisują. Dziewczyny śpią od lotniska, wiec wrazeń jeszcze nie mają. Bardzo liczę na to, że pośpią do rana.
A ! byłam juz na pierwszych zakupach! Bo jeśc i pic trzeba. W tutejszych mini-marketach nie ma mąki, ot takie spostrzezenie:) Na pierwszy amerykanski posiłek były penne z pomidorami i cebulą. Bez przypraw, bo nie było nic w sklepie. A sklep w którym planowalam większosc zakupów był niedostepny bez łańcuchów na koła:)))
Z róźnic jeszcze, to kierowcy bardzo chętnie wpuszczają przed siebie zmieniajacych pas:)

...no i siedzę juz na innej kanapie, ale ja nadal jestem!!!

WTOREK, 5.00 rano

nescafe z mlekiem, herbata malinowa, owsianka z mlekiem sojowym
nasypałam brązowy cukier do naszej "cukiernicy rodowej"
prawie jak w domu:)

dziewczyny szaleją
ulice zasypane-nie ruszymy się z domu
a mieliśmy pojechac wymienic samochod na mniejszy
Marcin miał sie przywitać w Twin Peaks (częśc firmy mieści się w miejscu gdzie kręcili)
ja miałam dojechać do PCC , marketu eko, zeby zakupy zrobić
czy tutaj nie znają odsnieżania ulic???:)))))))
dziewczyny czekają aż się zrobi widno, żeby popatrzeć na śnieg za oknem
mieszkamy na wzgórzu. z uliczki obok mamy widok na panoramę miasta
wczoraj wieczorem, widok zapierał dech.

ach, jaka wygodna ta nowa kanapa;)

choroba, jednak musimy jechac oddac ten samochod
ekhem, no zobaczymy:)))
śnieg juz nie sypie
ale bialo po horyzont

przezabawna jest dla nas ta zimowa tragedia w Seattle:)
śnieg padał jeden, tylko jeden dzień.
ludzie nie chodzą do pracy, knajpy pozamykane, drogi puste, połowa ulic w naszej dzielnicy zamknięta. Na stromych, zamknietych, zaśnieżonych ulicach, ludzie urządzają sobie zjazdy na kartonach. Połowa z tych kilku samochodów jezdzących po miescie ma łańcuchy na oponach. Ale fakt, odśnieżanie ulic jest tu najwyraźniej nieznane. Posypywanie chodników piaskiem czy solą też nie. Więc przejscie kilkuset metrów, bez złamania kończyny, jest nie lada wyczynem.
Dzisiaj jest -7. Zimowe ciuchy też tu muszą być rzadkoscią, bo widujemy ludzi ludzi w rybaczkach i klapkach. Nietęgie mają miny.

ŚRODA

Wczorajszy dzień rozpoczął się bajkowo.
Piękne słońce, biały śnieg i poczucie że wszystko jest fajniejsze niz się spodziewaliśmy.
Mieliśmy zaplanowany rajd do sklepach eko, w celu nabycia czegoś jadalnego.
Mieszkamy w jednej z centralnych dzielnic, gdzie zaopatrzenie małych sklepów spozywczych przyprawia nas o mdłości:)
Ale najpierw musieliśmy zamienić wypożyczalni samchód. Ten kombajn (swoją drogą, boski! Toyota Sienna- rozważamy zakup) wynajęty na pierwszy dzień, musielisy oddać i wziąć mniejszy. Firma nam poskąpiła na duże auto na dłużej:) No i tam czekała nas niemiła niespodzianka. O ile pierwszego dnia, człowiek wydajacy nam samochód, złamał zasady i dał nam samochód, tak wczoraj juz był kierownik, który przepisów złamać nie mógł. Chodzi o to, że osoba której sie wynajmuje samochód, musi posiadać dwie rzeczy: prawo jazdy i kartę kredytową. Ja posiadam prawo jazdy, Marcin posiada kartę. Zadne z nas nie ma obydwu. Koniec tematu. Samochodu nie dostaniemy. Nie ma znaczenia voucher, wczesniejsza opłata z góry itp. Sorry, I understand your frustration, but... Zostaliśmy się na lotnisku pod miastem, z fotelikami i lalkami, bez samochodu.
Wrócilismy taksówką do domu. Dziewczyny nigdy nie były takie grzeczne w samochodzie. Zapewne miał na to wpływ turban i wielka broda taksówkarza;)
W sprawie jedzenia zostalismy na łasce pobliskich "żabek".
Oby do wieczora. Czekamy na chłopaka z firmy Marcina, który wraca dzisiaj z wakacji i wynajmie samochód na siebie.

W jednym sklepie była mąka!:)
i włoskie pesto, ha!
a wczoraj na kolacje była nawet zupa jarzynowa.
poza tym, trochę głodujemy:)))

Nasz śliczne mieszkanko zamieniło sie juz w pobojowisko.
Dziewczyny radosnie wybebeszaja walizki, w celu znalezienia kolejnych zabawek.
Chyba nasz plan rozpakowania jak najmniej, żeby przeprowadzka była prostsza, był nierealny:)

Po pierwszej wizycie w supermarkecie
Wiele się można dowiedzieć po 40 minutach w takim miejscu:)

Pierwszy, przyziemny, nieprzyjemny wniosek: jest drogo.
Niech no jeszcze ktoś mi powie, że w USA żarcie to taniocha.
"ha! ha! ha!" jak mówił Alf.

Atmosfera zakupów zaskakująca.
Ludzie się do siebie uśmiechają. Co chwila zza półek słychać wybuchy śmiechu. Nie ma wyścigów do kasy. W kolejce do kas ekspresowych nie ma cwaniaków z wózkami pod sufit. No łał :) Zastawiłam wózkiem, na dłuższą chwilę, półkę z płynami do zmywarek (byłam skupiona na sąsiadniej półce z płynami do naczyń, bo mimo iż mamy zmywarkę, to jednak przyzwyczajenie drugą naturą). Uśmiechnięta blondyna w rozmiarze XXXXXXXL przeprosiła mnie za to, że mi chce lekko wózek przesunąć. Drugiej blondynie w rozmiarze XS zastawiłam wózkiem całą alejkę. Uśmiechała się jeszcze szerzej i serdeczniej. What a wonderful world!:)

A baton Mars nazywa sie tutaj Milky Way, buahaha, ale wymyślili!:)))

Aż mi było wstyd, kiedy wjeżdżając na miejsce parkingowe, które upatrzył sobie wczesniej ktoś inny, spodziewałam sie bluzgów z okna. Pan się miło uśmiechnął, machnął reką i znalazł inne miejsce. Oczywiscie nie wjechałam mu specjalnie, tylko byłam nie zauważyłam że też czeka!

jednym słowem: nice :)

cZWARTEK

A co wy tam jecie ???

Pytanie całkiem uzasadnione, jesli dotyczy rodziny żywieniowych popaprańców emigrujących do krainy legendarnie syfnego żarcia.
No więc dajemy radę.
Do tej pory kuchnia wydała takie dania jak: owsianka z mlekiem sojowym, penne z sosem pomidorowo-cebulowym, languini z pesto, chrupiące płatki na mleku ryżowym, zupę jarzynową, brokuły z wody, naleśniki z jablkiem i naleśniki z farszem z cebuli, pomidorów i ciecierzycy. Za chwilę dołączą muffinki owsiane z gorzką czekoladą.
Z braku blendera, dzisiejszy farsz do nalesników był made by widelec. Dało się.

Nie dotarłam jeszcze do sklepu sticte ekologicznego.
Wczoraj odwiedziłam market Safeway, gdzie obok standardowych rzeczy, na półkach sporo modnych tu produktów "organic". Są to organiczne odpowiedniki tego co w kazdym sklepie. Więc po bardziej wyszukane specjały musze sie wybrać do jakiegoś PCC, Whole Food, lub innej sieci sklepów eko. Będę polowała na mąkę żytnią (pieczywo trzeba zacząć produkować), mięso, oraz chętnie dam się zaskoczyć czymś czego jeszcze nie wymyśliłam.

bardzo brakuje mi tarki do warzyw!
IKEA mnie jutro nie ominie:)

prezentuję dzisiejsze naleśniki z białkiem w postaci cieciorki
+ akcent amerykański. Ketchup! Organic :)))
nieskromnie przyznam, że były przepyszne;)

[farm6.static.flickr.com]

Dziecko w sklepie z cukierkami

To o mnie. W markecie eko.
Czyli znowu będzie o jedzeniu!

Pojechaliśmy dzisiaj obejrzeć jedną z dzielnic, którą od zawsze nam wszyscy polecają jako idealną do życia z dziećmi. Europa. Tutaj to juz kompletnie nie czujemy, ze jesteśmy w USA. Miejsce ok, ale o tym nie dzisiaj.
Przypadkiem trafiliśmy na otwarty, mimo Swięta Dziękczynienia, market Whole Food, czyli jeden z tych, z którymi wiązałam duże nadzieje. Od wejścia zrobiło mi się lepiej. Juz z daleka, mój radar podpowiadał mi, że nie wyjdę stąd z butelką wody mineralnej. Ach jak bardzo się nie myliłam! Nie wchodząc w nudne szczegóły, wyszliśmy obładowani- mięsem, mąkami, warzywami, rooibosem itd.
Mam mąkę żytnią na zakwas do chleba, trallala! Jutro wstawiam.
To faktycznie świetna dzielnica dla nas ;)

PIĄTEK

muffiny owsiano-bananowe z gorzką czekoladą:)

http://farm6.static.flickr.com/5121/5209031863_18a6666862_z.jpg

http://farm6.static.flickr.com/5241/5209033557_03ebc3a500_z.jpg

http://farm6.static.flickr.com/5242/5209636598_d0c83693d8_z.jpg

pierwsza próba z backing soda

ilość trafiłam

ale to jednak soda której nie lubię:/

no i niestety

brzuchy szwankują

dziewczyny okupują oba sedesy przez całą dobę

jedziemy oglądać kolejne domy

godz. 19.00

do góry nogami

19.00 sie zbliża, a ja moglabym iść spać
to juz standard
dziewczyny mnie budzą o 5.00, chodzą spac przed 19.00
ok, to nadal nie powód, żebym chodziła spać z kurami
zrobiłam sobie kawę i próbuję pracować
oczy na zapałki, co chwila odpływam
niech mi to już przejdzie, bo nie mam kiedy korzystać z życia bez dzieci
spokojnie popracować, popisać, poodpowiadać na maile, pw...no nie mam kiedy, bo śpię!
mięliśmy dzisiaj plan, żeby obejrzeć kilkanaście upatrzonych domów
cały dzień w domu :/
dziewczyny co chwila biegają na sedes. Zoja w pakiecie ma jeszcze gorączkę i się słania.
do bani. jeden dzień w plecy. a czas ucieka...
mamy 11 dni na kupienie samochodu i 3 tygodnie na rozpoczęcie przeprowadzki.
a tu jeszcze nagle weekend wyskoczył! kompletny brak wyczucia sytuacji...